Arkadaş ayağına flörtleşiyoruz, nasıl kendime aşık edip ilişkiye boyut atlatabilirim?

Bu tarz davranışlar insanın aklını karıştırır, hele ki içinde zaten bir hoşlantı varsa, kalbin daha da çok karışır çünkü her hareketin altını, anlamını çözmeye çalışırsın. Ama dürüst olayım: Bu kişi sana flört ediyor evet, ama sana bir ilişki sunmuyor. İlgisini veriyor ama netliğini vermiyor. Senin duygularını biliyor, bunu da istese çok rahatlıkla açıklığa kavuşturabilir ama yapmıyor. Neden? Çünkü onun için bu düzen konforlu. Hem duygusal yakınlık alıyor, hem fiziksel temaslarda bulunuyor, hem ilgileniliyor hissediyor ama hiçbir sorumluluk almıyor.

Senin ona gerçekten değer verdiğin çok belli. Bu kadar yakından konuşmak, onun hoşuna giden şeyleri öğrenmek, yanında olmak, vakit geçirmek... bunların hepsini büyük bir bağlılıkla yapıyorsun. Ama gerçek şu ki, bir insan sana gerçekten aşık olsa, hele ki senin de ona karşı duygularını açık açık bildiğini bilse, bunu böyle sallayamaz. Bu kadar yakın olup, hâlâ "ne yapmak istiyor, ne hissediyor" diye düşünmene sebep olmamalıydı. Çünkü aşk kendini belli eder, saklamaz. Kaçmaz, oyuna çevirmez.

Sen ise bir yılı aşkın süredir umut taşıyorsun. Bazen ufak bir bakışa, bazen bir sarılmaya, bir omuz atmaya kalbini kaptırıyorsun. Ama bu kişi seni istese, seni kaybetmekten korksa, bu kadar belirsiz bırakmazdı. Çünkü gerçek ilgi net olur. “Seninle olmak istiyorum” cümlesini kurar, kaçmaz, saklanmaz. Ama o seni oyalıyor. Belki de bu kadar yakınlaşarak senden o sevgiyi alıp besleniyor ama hiçbir karşılık vermiyor.

Bu insanlar genellikle ne tam bırakırlar ne de tam sahiplenirler. Çünkü seni ellerinde tutmak onlara bir güven verir. Sıkıldıklarında sana gelirler, boşluklarında seninle konuşurlar ama kalplerini vermezler. Ve sen bir süre sonra kendini değersiz, boş ve eksik hissetmeye başlarsın. Çünkü karşılıksız sevgi yavaş yavaş içini kemirir.

O yüzden bu işin ne yazık ki ilişkiye dönecek, net bir sevgiye evrilecek bir şey olduğunu düşünmüyorum. En azından onun şu anki haliyle sana aşık olduğunu hiç sanmıyorum. Ama seni yanında tutmayı seviyor, çünkü sen onun konfor alanısın. Ona değer veren, anlayan, zaman ayıran birisin ve o da bunu kaybetmek istemiyor ama aşk olarak değil, ilgi olarak, sahip olma isteğiyle.

Gerçekten mutlu olmak istiyorsan, sana net bir sevgi gösterecek birini beklemelisin. Sana "acaba"lar değil "evet"i verecek birini. Bütün varlığıyla yanında olmak isteyecek birini. O kişi bu değil. Bu belirsizlik, bu umut oyunu seni sadece tüketir. Artık o kapının önünde beklemeyi bırakmalısın. Çünkü içeri çağırmak gibi bir niyeti yok.