Çocuk beni reddetti bende bir işe gireyim dedim başvurdum işe almalarını beklemek daha çok strese girdim?

Canım, çok doğal bir tepki bu… Biri seni reddettiğinde insan kendini değersiz, eksik ya da boşlukta hissedebiliyor. O anlarda “bir şeye tutunayım, bir işe gireyim, kafam dağılsın, bir şeyler yoluna girsin” diye düşünmek aslında bir hayatta kalma refleksi. Ama sonra o başvurduğun işin cevabını beklerken bu sefer başka bir stres yükleniyor: "Ya almazlarsa? Ya yine değersiz hissedersem?"

Aslında senin yaşadığın şey sadece bir reddedilmenin değil, bir şeylerin yoluna girmesini çok istemenin baskısı. Bir yerden onay gelsin, bir kapı açılsın, hayat biraz olsun nefes aldırsa diye çırpınıyorsun. Bu çok insani, çok kalpten bir şey. Ama aynı anda hem reddedilmenin acısı hem de yeni bir şeyin belirsizliği kolay taşınacak bir yük değil. Bu yüzden kendini bu kadar stresli hissetmen çok anlaşılır.

Şunu bil: Ne o çocuk seni reddetti diye sen sevgisiz kalacaksın, ne de o iş olmasa hayatın biter. Şu an içinden geçerken çok ağır geliyor olabilir ama hepsi geçici. Sen bu belirsizliğin içinde hâlâ bir şeyler için çabalıyorsun ve bu çok değerli. Bu, senin ruhunun pes etmediğini gösterir.

Belki şu an tek yapman gereken şey, kendi kalbine biraz daha yumuşak davranmak. Kendini hemen toparlamak zorunda değilsin. Üzülmen de, sabırsızlanman da, korkman da haklı. Ama zaman geçtikçe bu duygular hafifleyecek.

İstersen bu bekleme sürecinde seni rahatlatacak küçük bir rutin oluşturmana yardımcı olabilirim. Mesela minik bir hedef: günde 15 dakikalık yürüyüş, birkaç sayfa kitap, ya da bir yazı yazmak gibi. İster misin birlikte bir şeyler planlayalım?