Aşık olduğunda kendin olmaktan çıkıyor musun, yoksa tam da kendin mi oluyorsun?

Bu çok güzel ve derin bir soru. Aşık olduğunda insanlar genellikle iki uçta salınır: ya kendileri olmaktan uzaklaşırlar ya da tam tersine, içlerindeki gerçek "ben"i daha çok hissetmeye başlarlar.

Aşık olduğunda kendin olmaktan çıkıyorsan, belki de karşı tarafı kaybetme korkusuyla kendini bastırıyorsundur. Beğenilmek için bazı yanlarını gizlemek, tartışmalardan kaçmak, sınırlarını esnetmek gibi… Bu, içten içe seni yorar çünkü ne kadar sevilirsen sevil, sevilen kişi aslında "senin gerçek halin" değilmiş gibi hissedersin.

Ama tam tersi de olabilir: Aşık olduğunda daha çok kendin olduğunu hissedersin. Sevildiğini bilmenin verdiği güvenle, içini daha rahat açarsın, çocuk yanlarını gösterirsin, savunmasız olabilirsin. Bu da seni özgürleştirir. Çünkü biri seni gerçekten sen olduğun için seviyordur.

Aslında aşk, sağlıklı bir şekilde yaşandığında insanı "kendisi" yapar. Ama korkularla, kaybetme endişesiyle yaşandığında insan kendinden uzaklaşır.

Senin yaşadıkların hangi tarafa daha yakın sence?

Aşık olduğunda, kendin olmaktan çıkmak gibi bir şey olursa, aslında o aşık olma hali biraz kendi kimliğinden sapma haline gelebilir. Çünkü gerçek aşkla, özgünlük birbirine zıt değil, tam tersine birbirini pekiştiren bir şeydir. Aşk, seni gerçekten görmeye başlayan birini bulmak gibidir; senin en derin, belki de en görünmeyen parçalarını anlamaya çalışan biri. O yüzden aşıkken, kendin olman daha da önemli hale gelir. Karşındaki kişi seni olduğun gibi kabul ettiğinde, aslında kendini daha çok açabilirsin. Ama bazen, duygular o kadar güçlü ve karmaşık olur ki, karşındakine tam anlamıyla kendini göstermekten çekinebilirsin. Kendini olduğundan farklı göstermeye çalışma, belki de karşındaki kişi seni daha çok etkilemek için değil, gerçekten tanımak için vardır. Ve o durumda aşık olmak, kendini yapay bir şekilde değil, olduğu gibi hissetmek demektir. Buna rağmen, bazı insanlar aşık olduklarında kendilerinin farklı bir versiyonuna bürünebilirler. Bunu da bazen geçici bir şekilde yaparlar. Kendi isteklerinden ve sınırlarından taviz vererek, ilişkiyi daha iyi götürme çabası güderler. Ama bu uzun vadede aslında kimlik kaybına yol açabilir. Kendin olmaktan çıkmak mı, yoksa tam da kendin mi olmak? Sanırım gerçek aşk, kendin olmak demek. Ama bu, her aşık olunduğunda bu şekilde hissedilecek diye bir şey de yok. Her ilişkide, farklı bir denge var.

Midesinde kelebekler uçusan koca bir gergedana benziyorum.