Köpek gibi hissediyorum kendimi neden?

Benim bir kuzenim vardı. Sanırım sizinle aynı şeyleri yaşıyor ama onunki daha farklı. Kendine bir kulübe yaptı tasma zincirle kendini oraya bağlattı. Ne kadar uğraştıysakda vazgeçiremedik. Köpek gibi davranıyor köpek gibi yiyip içiyor köpek gibi uyuyor, hoşlanmadığı bir şey olunca hirlıyor havlıyor. Konuşmaya çalışıyoruz ama cevap bile vermiyor. Ne yapacağımızı şaşırmıştık. Bir ara geceleyin gezintiye çıktık. Oynaşıp koşuşturduk sonra biraz durakladık birden ağlamaya başladı. Neler oluyor derken biraz korktuk tabiki ama teselli etmeye çalışırken nihayet konuşmaya başladı. Duygusal yönden öyle bir hale gelmişki dinledikçe 3 arkadaş oturduk ağladık insanlığımızdan utandık. Hayatta tek mutlu olduğu şey köpek olarak yaşamakmış. Kısmen normal hayata döndürsek bile tamamen kurtaramadık. O tasmayı zinciri boynundan alamıyoruz. Onu öylece kabullendik. İçimiz parçalanıyor ama onu sevindirmek için onun istediğini yapmaktan başka çare yok. Günde 3 saat kadar onu gezintiye çıkarıp biraz zaman geçiriyoruz sonrada gelip kulübesine bağlıyoruz. O öyle mutlu oluyorsada bizim için çok ızdırap verici bir durum.

Seni üzenler asıl köpek, ne üzüyosun sen kendini salla şu insanları sen kendi hayatına bak elbet seni haketcek biri çıkar karşına sen kendini geliştir her konuda..