Sevdiğiniz erkek ya da kadından hangi kelimeyi veya cümleyi duysanız kalbiniz kırılır ve üzülürsünüz?

nbazen kalbi kıran şey “kötü” bir kelime değildir, aksine beklenmedik bir soğukluk, bir “umursamazlık” olur. Benim için en çok acıtan cümlelerden biri şudur:

> “Artık eskisi gibi hissetmiyorum.”

O cümlede öyle bir sessizlik vardır ki, kelimeden çok eksik kalan his vurur insana. Çünkü birini seversin, onunla yaşadığın anlar, bakışlar, kahkahalar bir anlam taşır. Sonra bir gün aynı kişi, o bütün anıların üzerinden ince bir çizgi çekip bu cümleyi kurar. O an fark edersin ki, her şey bir anda değil ama yavaş yavaş bitmiş ve sen o tükenişin içinde kalmışsın.

Bir de şu tarz kelimeler vardır:

> “Bilmiyorum artık.”

Bu da başka bir tür kırgınlıktır. Çünkü sevdiğin insandan eminlik beklersin. “Bilmiyorum” dediğinde, aslında “seninle ilgili kararsızım” demek ister ama o kararsızlık, senin varlığını sorgulatır. Artık “biz” değil, “acaba” vardır.

Bazıları için “Sana güvenmiyorum.” cümlesi en ağrıdır, çünkü güven bir ilişkide temeldir. Ama benim için en derini şudur:

> “Seninle uğraşamam artık.”

Çünkü o, sevginin sabrının bittiğini gösterir. Oysa sevmek zaten biraz uğraşmaktır; anlamak, beklemek, bazen sessiz kalmaktır. “Uğraşamam” dendiğinde, aslında “seni artık anlamaya çalışmak istemiyorum” anlamı gizlidir. Ve işte o an kalp, birden ağırlaşır.

Ama bazen kelimeler bile gerekmez. Sevdiğin insanın seni dinlemediğini fark etmek, artık yüzüne değil de bir kenara baktığını görmek, konuşurken telefonla oynaması bile kelimeden daha çok kırar. Çünkü bazen sözsüzlük, en yüksek “artık istemiyorum” halidir. Sonuçta insan kalbini kıran kelimeleri değil, o kelimelerin ardındaki değişen duyguyu hisseder.

Sen ne biçim insansın derse yıkılırım