Ayrılıkları bu kadar acı kılan nedir?

Bağ kurduğun geçmiş ve belirsizleşen gelecek. Birini hayatının merkezine dahil ettiğinde onunla birlikte planlar yaparsın güzel anılar biriktirir alışkanlıklar ve hayaller inşa edersin. Ayrılıkla her şeyden kopmuş olursun. Vücudundan bir parça eksilmiş gibi hissedersin. Onun yokluğu üzerine belirsizliklerden dolayı bir süre hayatına yön verememekten dolayı bataklığa batarsın. Önyargılar içinde hayatına uzun bir süre kimseyi alamazsın. Kimseye ona güvendiğin kadar güvenemezsin. Kimseye ona gösterdiğin sevgiyi gösteremezsin. Psikolojik olarak kötü durumda olursun. İşte tüm bunların hepsi sana psikolojik olarak acı hissettiriyor.

Aslında ayrılıkların bu kadar acı olmasının sebebi şundan kaynaklanıyor birine alışıyorsunuz biriyle sohbet ediyorsunuz onunla bir bağ kuruyorsunuz, geceniz gündüzünüz günleriniz o kişiyle sohbet ederek geçiyor aynı zamanda birtakım özel paylaşımlarda bulunuyorsunuz hatta o kişi iyi gelmek istiyorsunuz O da size iyi geliyor, fakat belli bir zaman sonra birtakım anlaşmazlıklar yaşıyorsunuz o haklısın diyor ben haklıyım diyor herkes bir tarafta birbirini suçlamaya başlıyor işte bu noktadan sonra ayrılık meydana geliyor ve o boşluk hissi o alıştığın kişinin bir daha olmama hissi insanı kötü yapıyor. Ben kendi adıma söyleyeyim artık 34 yaşında ve bazı şeyler bana koymuyor Eğer bir insan bana kötü geliyorsa hayatımdan atarım iyi gelmiyorsa benim manipüle ediyorsa hayatımdan atarım Çünkü artık kafamın rahat olmasını istiyorum ya illa birileri hayatında olsun diye de kendimden ödün veremem.

Her ayrılık acı verici değildir. İhanet veya aile baskısı sonucu ayrılan çiftler bunu çabuk atlatabilir. Kimisi uzak mesafe, kimisi fikir uyuşmazlığı yaşar, bazısı sıkılır bazısı yurt dışı gibi hayallerini gerçekleştirmek için ayrılır gider. Esas gerçek şudur bana göre;

Ayrılık sadece gerçek seveni üzer...

Ayrılıkları bu kadar acı kılan, sadece birini kaybetmek değil; birlikte kurduğun geleceğin de sessizce yıkılmasıdır. Şu anda baş etmeye çalıştığım konu da bu aslında. Ve evet, hâlâ nefes alırken birini kalbinden söküp atmaya çalışmak, onu öldürmek zorunda olmamız acı veriyor.