Sizce gerçek sevgi var mı?

Gerçek sevgi, ilahi bir sırdır;
başlangıcı olmayan bir kaynaktan doğar ve sonu olmayan bir yolda akar.




O, ne bedenin arzusu, ne zihnin tasarımıdır; ruhun kendi özüne dönüşüdür.
Gerçek sevgi, "Ben" ve "Sen" kavramlarını eriterek, birlik denizinde kendini unutmaktır.
İlahi olanla insan arasında görünmeyen bir köprü gibi, gerçek sevgi akıldan ziyade varoluşun en saf merkezinden konuşur;




"Sen ve ben bir değilsek, sevgi yoktur; sevgi varsa, ben ve ben zaten yok olmuşuzdur."


Felsefi bir bilinçle bakıldığında;


gerçek sevgi özgürlüğün ta kendisidir
sahip olmaya değil, serbest bırakmaya yönelir.


Zira aşk, zincirlenince biter;


ruh ise, yalnızca özgürlükte büyür.




Spiritual bir anlayışla söze getirmek gerekirse;


gerçek sevgi hiçbir beklenti taşımaz çünkü ihtiyacı yoktur!




O, varlığın kendi doğal ışıltısıdır.
Tıpkı güneşin ışığını bir karşılık beklemeden yayması gibi, gerçek sevgi de var olur;
ve sadece varoluşuyla her şeyi dönüştürür.


Sevgi;


Rahmetin soluk aldığı yerdir; orada 'ben' yok, sadece 'biz' vardır...

Herşeyde ve her alanda olduğu gibi, var mı var (yani görüntüde) malum, ürün ve hizmet alanında da kalite kallavi hani, kalite kokusundan gözümüzü açamayız bu cennet simülasyonunda (!)