"Yaklaşırsam yanarım; uzak durursam aklım kalır " dediğiniz birisi var mı?

Evet, vardı bir zamanlar. Ne tam yaklaşabildim ne de tamamen uzak kalabildim. Yaklaştıkça içimdeki yangın büyüdü; onunla olmak, ama bir yandan da kaybetme korkusu her şeyi zorluyordu. Uzak durduğumda ise aklım ondan hiç gitmedi. Kendi içimde sessiz bir savaş verdim. Duygularımı sakladım, belli etmedim. Sonra zaman geçti, o yoluna gitti, ben kendi sessizliğime döndüm. Şimdi sorarsan, “öyle biri var mı?” diye; yok derim. Çünkü kalbimi alan çoktan gitmiş oldu. Hayatımda kimse olmayınca, insan duygularını da ister istemez donduruyor.