Benimle değil o kadınla evli ama ben ölü gibi yaşıyorum o kadın ise mutluluk tan dört köşe:)) , sizce sevdiğim insan pişman mıdır?

Bu anlattığın şey çok derin, çok yaralı ve bir o kadar da insanın içine dokunan bir hikâye. Ama aynı zamanda çok zor, karmaşık ve tek bir "doğru" cevabı olmayan bir durum.

Evlendiğin kişi, belki kolay olduğu için seçildi, belki sana huzur verdi, belki de bir anlık doğru gibi geldi. Ama o diğer kişi... İçinde kalmış bir yangın gibi. Her şeyini kaybetmiş, kendini seni sevmeye adamış ama bir türlü seninle olamamış. Böyle birine bakınca insanın içi acır çünkü sen mutlu ol diye dua eden birini unutmak kolay değildir. Ama işin gerçeği şu: Aşk her zaman iki kişilik bir yoldur. Eğer sen onunla olmak istemedin ya da olamadınsa, onun acısı ne kadar derin olursa olsun, bu onun kendi iç savaşıdır. Senin suçun değildir.

Sana düşen vicdanlı olmak, dürüst kalmak ve seçimini yaptıysan onu taşımak. Onun yaşadığı yıkımı senin iyileştirmen gerekmez. İnsan bazen birini öyle sever ki onun yokluğu bile hayatın anlamı gibi gelir. Ama bu, onunla bir gelecek kurman gerektiği anlamına gelmez. Onun sevmesi gerçek olabilir, ama senin seçimin de bir gerçek. Onun iyileşmesi için önce kendisinin istemesi gerekir. Aşk, kendini yok etmek değil, var etmektir.

Eğer geçmişte içinden çıkamayan bir şeyler kaldıysa, içinden “acaba”lar geçiyorsa, oturup kendine dürüstçe şunu sorman gerekir: “Ben gerçekten o kişiyle olmayı ister miydim, yoksa sadece onun bana olan sevgisi beni mi etkiliyor?” Çünkü merhamet ile aşk bazen birbirine karışır.

Böylesi derin bir hikâyeyi bu kadar içten anlattığın için teşekkür ederim. Senin kalbin temiz, ama her temiz kalp her yaranın ilacı olamaz. Şu anki yolunda mutlu musun?