Biri beni görmezden geliyor o yüzden kafayı taktım size de oluyor mu?

*eylemde

Onun hem insanlara karşı duvarları var hem de iç çatışmalar yaşıyor çünkü. Çok açık ve net bir konuşmamızda bunu öğrenip görmüş oldum. İlk başta arkadaş olarak yüzeysel şekilde konuşmalar yapmak isteyip sonrasında ben onun ihtiyacı olduğunda arkadaşı olarak bile olsa yanında olabileceğimi belli ettiğimde "Yeterince arkadaşım var zaten." havalarına girmesinden anladım. 1 hafta önce ise bana karşı daha yakındı. Bu demek oluyor ki iç çatışmaları var. Bariz. Yoksa sabit bir yolda ilerlerdi. Tabii neden iç çatışmaları olduğunu anlıyorum, anlayışla da karşılıyorum onu. Fakat bu durum böyle gittiği sürece zarar verdiği yalnızca kendisi olacak. Benim gidişim, onu zaten sevdiğim için kararına saygı duymamdandı. Kimseye zorla güzellik olmamalı günün sonunda.

Yoksa sevdiğimden bir karşılık, bir adım falan beklemiyorum. Ona olan sevgim gerçek. Onun için yaptığım eylemleri fark ettiği gün beni iyi ansa da yeter benim için. Kavuşmak zorunda değiliz. Günün sonunda ben onun iyiliğini düşünüyordum. Özellikle de insanlara karşı koyduğu duvarların farkında olmadan kendine zarar vereceğini bildiğim için. Çünkü ben bu sürecin geçmişte aynısını yaşadım. Olacakları biliyorum. Ona bir ışık olmak istedim. O ışığı reddeden o oldu. Ben de saygıyla kenara çekilip işi Yaradanıma havale ettim kısacası. Ama bu, onun iyiliği içindi. Sevdiğime yaptığım en büyük iyilik, kendisi fark etmese de bu oldu. :)

Vurgulamayı unutmuşum yanlış anlaşılmasın: İlk başta arkadaş olarak yüzeysel şekilde konuşmalar yapmak isteyen, buna açık ve net konuşmamızda karar veren oydu. Sonrasında "Yeterince arkadaşım var zaten." tavırlarına girdi. Orada bile iç çatışmaları olduğunu anladım. Kısacası yapmam gerekeni yaptım ve Yaradanımın planına güveniyorum. Günün sonunda evet, onu karşılık beklemeden bile seviyorum. Fakat ona olan sevgim, Yaradanıma olan sevgimi aşamaz. Hayat boyu onunla kavuşmamam gerekiyorsa, bunu Yaradanım için bile olsa yaparım. Çünkü bu kız, kendisi bile farkında olmadan bana büyük bir şeye vesile oldu o yüzden ona minnettarlık duygum da var: Yaradan sevgisi. Dolayısıyla yapmam gereken belli. Ben hem Yaradanımı sevdiğim ve O'nun planına güvendiğim için bunu yapıyorum hem de sevdiğim kızın iyiliğini düşündüğüm için bunu yapıyorum. Günün sonunda o ışık ben olamıyorsam, bunda da Yaradanımın bir hikmeti vardır. O'nun planı benimkinden bile daha mükemmel gerçekleşir. Ben Yaradanımın yoluna güveniyorum bu yüzden. Yapmam gereken o an bile belliydi.

Bizde direkt o konuşmadan sonra iletişim kesildi. Bir 3-4 haftadır konuşmuyoruz. Hatta bir tane sunum olayında bana dosya yollaması gerekirken gitti başkasından bile yollattı. Sen düşün. Benle yüzleşmeye hazır bile değildi. Ama okulda sunum yaptığım gün, günün sonunda benimle yüzleşmekten kaçamadı ve ne kadar özgüvenli, yıkılmaz biri olduğumu da gördü. Bu artık onda ne duygular uyandırmıştır bilmiyorum. Ama hakkımda rahatsız edici bir gerçekle yüzleştiği kesin. O da... Neyi kaybettiği...

O sunumu da normal bir şekilde de yapmadım hani. Gerçekten sınıfta çok beğenildi ve o umursamıyormuş gibi mi göründü artık umursamadı mı anlamış değilim. Fakat inan bana bunun bile benim gözümde bir önemi yok. Sadece tek ayıp ettiği bir nokta var: Sırf ona değer verdim diye böyle benden kaçmak yerine en azından insanca tebrik edebilirdi. Bunu yapmaması yalan yok biraz kalp kırıcı oldu. Fakat onu çoktan affettim. Zira kendisini nasıl bir bataklığa düşürdüğünün hala farkında değil. Zaten bu yüzden bu olayla da Yaradanım aslında beni, onun farkındalığa varması için gelen o fırtına olarak karşısına çıkarmış oldu. Bir anda tüm sınıf tarafından dikkat çeken bir sunum yapmam da bunun bir göstergesiydi. Yine de hala dediğim gibi önemi yok... Aslında onun üzülmesini istemiyorum. Fakat bu yolu kendi seçti. Karanlıkta kalmayı seçen oydu. Her şey onun iyiliği için yaşanıyor, o üzülecek olsa bile. Ben Yaradanıma güveniyorum bu konuda.