Erkekler neden hislerini açıkça belli etmekte zorlanır?

Bu anne, baba, kardeş, kim olsa da onlara karşıda belli edemiyoruz hatta aramızda eminim annesine babasına sarılıp öpmek için bile bayram, düğün dernek özel zamanları bekleyenler sadece o zamanlarda bunları yapanlar vardır.

Ne kadar çok sevsek de dışa vurmakta zorlanabiliyoruz ama bu bizim sevgimizin büyüklüğünün önüne geçmiyor. Aynı zamanda sevgili ile de bu geçerli belki telefonda konuşurken, belki yalnızken söylenenler ya da yapılan şeyler, dışarıda ya da ortam içinde aynı şekilde olmuyor, hem çekingenlik, hem duygularını ulu orta yaşamak istememekten kaynaklı ama içimize bakarsan fırtınalar her zaman kopuyor.

Duymak istediğinin yerine doğruyu söyleyen erkek olduğu için kadını çoğu kez tercih etmez.
Erkeğin söylediği doğru bile olsa.
Kadın çoğu kez gizem arar.
Bununda gerçek bir ilişkinin olmazsa olması olarak kabul eder.
Kadının duymak istediği ile erkeğin hissettikleri söylemek istedikleri bir ilişkiye başlama konusunda kadının evet bu diyebileceği anlamı kazanmaz.
O neden kadın genel olarak aykırı olanı kendine iyi ve ideal bir eş olarak kabul eder ve inanır.
Bunun üstünede herkes nasıl birini kabul ediyorsa taklit eder derecesinde adım atar.
Sonrasını biliyorsunuz.

Toplumda erkeklere yönelik güçlü bir "güçlü ol" beklentisi vardır. Küçüklükten itibaren erkekler, duygusal açıdan zayıf olmamaları gerektiği yönünde yetiştirilebilirler. "Erkekler ağlamaz" gibi klişeler, erkeklerin duygusal ifadelerini baskılar. Bu, duygularını göstermek yerine içlerinde tutmalarına yol açar. Ayrıca, duygusal savunmasızlık da bir engel olabilir. Birçok erkek, duygularını açığa vurmanın kendilerini savunmasız kılacağı düşüncesine kapılabilir. Bu korku, başkaları tarafından yanlış anlaşılma, küçümsenme ya da zayıf görülme endişesinden kaynaklanabilir.

Etmiyoruz, etmeyi düşünen erkekleri de etmemeleri için tasvip ediyoruz, bu bir erkek sırrı.