Birinin peşinden hiç koştunuzmu?

Evet, koştum… Hem de kalbimi elimde taşırcasına, yorulmayı göze alarak, gururumu hiçe sayarak koştum. Belki de sevmenin en saf haliydi o; karşılık beklemeden, sadece onun yanında olmak için atılan adımlar… Ama koşarken fark ettim ki, birinin peşinden gittiğinde bazen kendinden uzaklaşıyorsun. Nefes nefese kalıyorsun ama bir bakıyorsun, o hiç yerinden kıpırdamamış. Sonra kendi iç sesinle baş başa kalıyorsun: “Ben neyi bu kadar çok istedim de, bu kadar yok sayıldım?” İşte o an anlıyorsun, sevgi koşmakla değil, birlikte yürümekle kıymetli. Ama yine de pişman değilim, çünkü gerçekten sevdiğimi yalnızca o koşuşta anladım.