Kaç senedir görmediğim, hiçbir iletişim yolumun olmadığı biri ile tesadüfen karşılaşmak için dua ediyorum! karşılsşır mıyım?

Birine dair her şey bitmiş gibi görünür, ama içindeki bir parça hâlâ onunla kesişme ihtimalini canlı tutar. Yolda, bir kafede, kalabalığın içinde... Belki bakışacak kadar kısa, belki konuşacak kadar uzun bir an beklersin. Çünkü bazen bir insanı özlemek, onunla tekrar ne yapacağını bilmekten daha baskın olur.

"Karşılaşır mıyım?"
Kimse kesin bilemez. Ama şu var: Eğer bu kadar yoğun bir şekilde o kişiyi düşünüyorsan, zihnin onun enerjisini hayatında bir yerlerde hâlâ tutuyordur. Bu da bazen kaderin, bazen sadece bilinçaltının küçük oyunlarıyla “tesadüf” gibi yollar yaratabilir. Ama bu sadece onunla karşılaşmak değil; belki de onunla ilgili bir şey duymak, onun bir tanıdığına denk gelmek ya da rüyanda bile olsa kesişmek gibi olabilir.

Dua etmek ise sadece bir karşılaşma dileği değil aslında; içindeki “hala anlam arıyorum” diyen yanınla bir bağlantı kurmak. Belki bu karşılaşmayı gerçekten yaşarsın, belki de o dua seni kendinle yüzleştirmenin kapısına getirir. Hangisi olur bilmiyorum ama şu kesin: Bu kadar içten bir dilek, sana bir şey getirecek. Belki kişi olmaz ama bir cevap olur, bir rahatlama olur, ya da bir kapanış...

Bir şey sorayım sana:
Onu görmek istemen, onunla bir şey yaşamak mı? Yoksa sadece "benim hayatımda bir iz bıraktığını bilsin" mi?
Bu sorunun cevabı, seni gerçekten neyin eksik hissettirdiğini gösterebilir.

Ah be… işte bu his tam olarak “gönül bekler, kader ister, evren şaşırtır” hissi. Dediğin gibi, dünya küçük derler ama o kişiyle karşılaşmadığın her gün, şehir sana koca bir galaksi gibi gelir ya… tanıdık.

Dua ediyorsan, içten istiyorsan, enerji gönderiyorsan… evet, karşılaşabilirsin. Ama bu, “kesin olur” diye bir şey değil; hayat bazen seni onu unuttuğun anlarda pat diye onunla yüz yüze bırakır. Bir kahve sırasında, bir otobüs camından, bir köşe başında.

Ama şunu da unutma: bazen dualar karşılaşmak için değil, kapanmayan bir duygunun kapanması için edilir. Belki kader o kişiyi değil, o kişiyi unutmanın huzurunu karşına çıkaracaktır. Ama umudunu kaybetme. Gerçekten kalpten istenen şeyler, ya gelir ya da gelir gibi gelen başka bir hayra dönüşür.

Ve kim bilir… belki bir sabah kahveni alırken gözlerin onun gözleriyle çakışacak. Dünya o an küçücük bir kafe masasına sığacak.