Sevme beni yanarsın dediğiniz biri oldu mu?

Oldu hem de öyle bir oldu ki, o lafın altını çizerek, sessizce ama kararlı bir şekilde söyledim içimden: "Sevme beni... yanarsın." Çünkü ne sevilmek istedim o an ne de sevmek. Çünkü bende huzur yoktu, çünkü bende durmak isteyen yanardı; benle kalmak yıpratırdı. Bazen insan kendi iç yangınını bile söndüremezken, bir başkasına serinlik veremez. O yüzden dedim işte: Gelme... bana dokunma... içime dokunursan kül olursun.

Sevilmek güzel bir şey değil mi? Herkes ister. Ama bazen içindeki boşluk o kadar derin olur ki, oraya biri düştüğünde tutup çıkaramazsın. Bırakmak zorunda kalırsın. O yüzden ben kimseyi yakmak istemem. Kimse benim için yanmasın. Zaten bir şeyleri yakan da benim gözüm değil, içimdeki karmaşa. O karmaşayı kimseye bulaştırmak istemem.

Kendimi korumak için değil, başkasını korumak için uzak duruyorum. Ve bazen diyorum ki: “Beni kimse sevmesin. Ne ben yanayım, ne kimseyi yakayım.”Belki bir gün su gibi biri gelir, ama o gün bugünden çok uzak. Şimdilik en iyisi... sevilmemek.

Yok sevme Beni yanarsın dediğim birisi olmadı Çünkü ben kimsenin duygularıyla oynamadım hayatta sevmediğim veya değer vermediğim istemediğim birisinden uzak durmayı tercih ettim üstelik kimsenin duygularını da boşa kullanmadım genelde duygular yerine mantığını kullanmayı seven birisiyim