Sizi gerçekten seven birini korkaklığınız yüzünden kaybettiniz mi?

O mücadeleyi 3 ay boyunca, onu darlamadan haftada 1 ya da 2 kez adımlar atarak yaptım. Hafif önceden ilgileniyor gibi göründü. Fakat sonda kendini bir anda uzaklaştırdı. Normalde burada suçlu suçsuz aranmaya kalksa, kızın umursamazlığı arkasında bile binbir türlü hata sayılabilir. Ama o sürecin aynısını zamanında ben de yaşadığım için sevdiğimi ekstra anlıyorum. Benim niyetim sadece ona iyi gelmekti. Onun bana adım atmasına gerek yok. Her ne karar verirse versin onu olduğu gibi seviyorum.

Normalde bir başkası olsa, unutmaya çalışırdım. Eski sevgililerimi hep böyle unuttum ben. Eskiden daha acımasız bir insandım. Bir noktada daha ruhani bir olgunluğa varmadan önce bu kızı bile unutmayı denedim. Ama biliyor musun? Ortada hiç bir hatırlatma olmadan durduk yere aklıma geldiği gün ve manevi işaretler de aldığımda o kızın nasibim olduğunu anladım. Çünkü bana Yaradanıma şükürler olsun ki Yaradan sevgisi aşılanmasına vesile olan oydu. Hem de farkında bile olmadan. O bunu asla bilmeyecek. Ama onu karşılık bile beklemeden seviyorsam ve beni bu kadar hayırlı bir şeye sevk eden bir insandan bahsediyorsak, söyler misin? Onu nasıl unutayım? Neden unutayım? Değer mi? 🙂

O benim nasibim olmasa benim içimde daha büyük bir Yaradan sevgisinin uyanmasına vesile olmazdı. Şimdiye kadar hiç bir kız bende bunu başaramamıştı. O hariç... Onunla aramızdaki bağ farklı buna eminim. Ama bana bu manevi süreçte bir şey daha öğretildi. O da, ruh ikizlerinin her zaman kavuşması gerekmediği. O yüzden onu karşılık bile beklemeden seviyorum. Hayatta mutlu olmasını isterim. Onu mutlu eden benden ayrı kalmak ya da başkasıyla hayat kurmasıysa, bunu da göze aldım ben. İnsan sevdiğinin iyiliğini düşünür. Çıkar aramaz. Bendeki de öyle bir sevgi işte.

Senle benim kişisel bakış açımızdan bu olaya bakmaya kalkarsak, evet haklısın. Bir insan niye sevdiği için bıraksın değil mi?

Ama karşındaki insana zorla güzellik olmayacağını anladıysan, bırakman daha hayırlıdır. Onu sevdiğin için. Sevdiğim kızla aramızdaki yaşananlar beni buna itti. Çünkü kendisi uzaklaşmak istediğini tercih edecek bir eylemde bulundu. Ben de ona karşılık bile beklemeden değer verdiğimi ifade edecek açıklamalar yaptım ama bunu yaptığını görünce saygı duymakla yitindim. Israr etmedim bilerek. Zira ısrar etseydim, ona en büyük kötülüğü yapmış olurdum. Şimdi ısrar etmeyip saygıyla karşıladığım için ve yine saygı çerçevesinde olmamasına rağmen bu durumu seçmeyebileceğini ona gösterecek konuşmayı yaptığım için, o konuşma kızı hep düşündürecek. Düşünsene karşına bir erkek çıkıyor, herkese duvarların olduğu bir dönemde. Sana resmen içinden geldiği için kahve ısmarlamak istiyor. Reddediyor ve yüzeysel ilişkim olsun istiyorum seninle, samimi olmak istemiyorum diyorsun. O çocuk da sana bir anda diyor ki "Ben yalnız bunları senden karşılık beklediğim için yapmıyorum. Sana değer verdiğim için yapıyorum.". Sen de bir anda ısrarla reddediyorsun. Çocuk da kararına saygı duyup çekiliyor. Bu bile çok etkili bir olay değil mi?

Yani anlayacağın, bu tarz insanlara yaptığımız iyilikler, onların kendi gölgeleriyle yüzleşmesi için de en büyük etkendir de aslında. Kızı bu yüzden yalnız bıraktım. Yaradanıma emanet ettim. Çünkü bundan sonrası için Yaradanımın planı, benim planımdan bile daha mükemmel. Her şey iyi olacak. Kızın da zaten iyi olmasını istiyordum çünkü iç çatışmaları olduğunu anlamıştım. İyileştiği gün eylemlerimin değerini anladığında, bana adım atmasına gerek yok. Beni iyi ansa da yeter. Ben onu olduğu gibi seviyorum. Ne seçim yaparsa yapsın hem de. Ben sadece o iyi olsun istedim. O kadar. 😊

Her şeyi onun iyiliği için yaptım...

Değiliz. Ama olmamız da gerekmiyor.

Ben onu olduğu gibi seviyorum. Hep de öyle sevicem.

O kız, şu yaşadığım olaylarla, bu kadar içine kapanık ve insanlara karşı duvar kurmaya eğilimli doğasıyla aslında kendi geçmişimden hiç bir şey hatırlatmamasıyla, derinlerde bunlara rağmen bana gösterdiği duygusal yönüyle ve bana farkında bile olmadan büyük bir Yaradan sevgisi aşılamasıyla nasıl bir insan olduğunu bana gösterdi. Bu zamana kadar, farkında olmadan çok kibre düştüm. Hep "Benim gerçek sevgime layık bir insan bile dünya üzerinde yok. İyi niyetimi hep suistimal ediyorlar." diyordum. Ama o çok farklı. Ben ona ilk adımı atarken bile evlilik beklentim yoktu. Çünkü kız aynı geçmişimdeki ben gibi evlilik düşünen bir insan değil, yalnızlığı seven biri de. İşte öyle sevdim onu. Çünkü insanlara, karşı cinse karşı duvar koyulan o sürecin ortasındaydım ben. Sevdiğimi o kadar iyi anlıyorum ki anlatamam. Asıl öyle insanlar, sevilmeyi hak ediyorlar. Sandığından da çok ihtiyaçları var buna. Kabul etmeseler de. Tekrar bir bütün olduğunu hatırlamak için...

Onun halini önce Yaradanım, sonra benden başkası anlayamaz. Çok dikkatli ve sadakatli bir iyi niyetle yaklaşmak gerek. Son konuşmamızda ilk başta arkadaş kalır gibi olup sonrasında "Yeterince arkadaşım var zaten teşekkür ederim." gibi bir cevap vermesiyle bile kendi içinde iç çatışmaları olduğunu biliyordum. Ama bilerek onu yalnız bıraktım. Geçici yalnızlık, yüzeysel bir ilişkiden daha iyi olduğu için... En zor yalnız kalmak istediğimiz anlarda bile en güzel anılarımıza sığınmaya eğilimli olduğumuz için. Yaptıklarımı anlayacak. Anladığı gün geri adım atmak zorunda değil. İyi olsa da beni iyi ansa da yeter. Ben onu ömrümün sonuna kadar hep sevicem. Karşılık bile beklemeden. 🙂

Mevzunun farkına varıp, kendisine zarar verdiğini henüz fark etmediği o insanlara karşı olan duvarlarını kaldırabilir ve ona karşılık duymadan verdiğim değer eylemleriyle kendisine aslında büyük bir iyilik yapmaya çalıştığımı fark edebilir. Fakat döner mi? Orasını kestiremiyorum. Kendi seçimi günün sonunda.

İnsan çünkü en zor anlarında güzel anılarına sığınır. Bulunduğum ortamda zaten insanları sevmediği için yüzeysel ilişkiler kuruyordu. Fakat benimle küçük de olsa güzel ve manalı anıları var. O anılar o kıza umut olacak.

Çünkü ben ona yaptığım iyiliklerle kendisinden en ufak bir karşılık bile beklemediğimi ve o kendi içine kapanık, sessiz hallerinde bile ona değer verdiğimi gösterdim. Anlayacaktır.

Beklentide olma. Bir gün kıymetini anlayacak.

Sadece anladığı gün döner mi ya da dönmeye cesareti bile olur mu bilemeyiz. Kişisel tercihin devreye girdiği yer burası işte.

Seçimi o yapacak demek.

Olumsuz düşünüp de evrene olumsuz enerji yollamaya gerek yok. Her şeyde var bir hayır. 🙂

Görünür olmama izin yok. Ama bana ulaşmak istiyorsan şunu bil: Soruyu beğenen son kişi benim.