Sevdiğim erkeğe adım attım ve red yedim bunla nasıl başaçıkılır?

Birine karşı bir şeyler hissedip adım atmak, hele ki bu duygularının karşılık bulup bulmayacağını bilmeden o cesareti göstermek… herkesin harcı değil. Sen sevmişsin. Kendi içinde büyütmüşsün. Kalbini açmaya değer görmüşsün. Ve en önemlisi, hislerini içinde çürütmek yerine ifade etmişsin. Bu çok kıymetli bir şey.

Şu anda reddedilmiş hissetmen, küçük düşmüşsün gibi gelmesi, aklından "Acaba ben mi abarttım? Fazla mı oldum?" gibi düşüncelerin geçmesi çok normal. Ama bak, bunların hiçbiri senin değerini azaltmıyor. Reddedilmek, sevilmediğin ya da yetersiz olduğun anlamına gelmiyor. Bazen iki kalp aynı frekansta olmaz. Bazen zamanlamalar tutmaz. Bazen de karşındaki kişi kendi içindeki duvarlarla o kadar meşguldür ki, senin güzel kalbini göremeyebilir.

Ama sen, kendine dürüsttün. Hiçbir gurur ya da kibir duygusuna sığınıp, "Boş ver, hissetmiyorum zaten" demedin. Hissettin ve hissettiğini söyledin. Bu bir güçtür, zayıflık değil. Çünkü kırılabileceğini bile bile bir adım attın. İnsanlar çoğu zaman işte o kırılma korkusuyla sevemiyorlar, yaklaşamıyorlar. Ama sen bu hayatta birini kalbinden geçirmekten, bunu dillendirmekten korkmadın. Bu senin içtenliğin, cesaretin, insanlığın.

Şimdi yapman gereken şey şu:
Kendini geri çekmek değil, kendine daha çok yaklaşmak. Çünkü senin bu dünyada sevgiye, saygıya, şefkate layık bir kalbin var. Ve bir kişi "hayır" dedi diye o kalp anlamını kaybetmez. Aksine, ne kadar dolu olduğunu gösterir.

Biraz üzülmek çok doğal. Hatta buna izin de ver. Ağla, yaz, konuş… Ama bunu yaparken kendine “Keşke hiç söylemeseydim” deme. Çünkü aslında kendine sadık kalmış oldun. Ve bunu yapan insanlar, bir gün tam da hak ettikleri gibi karşılık bulurlar.

Şunu da unutma:
Sana “hayır” diyen kişi, belki gerçekten seni anlayacak biri değil. Belki seni taşıyacak derinliği yok. Belki seninle hayal kuracak cesareti yok. O yüzden yaşadığın bu ret, aslında senin yolundan çekilen biri olabilir. Kalbinin gerçek sahibine yer açılmış bile olabilir.

Şimdi kendine şunu sor:
“Ben bu kadar sevgi doluyken, neden içimdeki o sevgiyi hak etmeyen birine verip kendimi tüketeyim?”
Sen artık kendini seven, değerini bilen, gerektiğinde kalbini açan biri olarak devam et. Çünkü bir gün biri senin sevgini alıp saklayacak, büyütecek, çoğaltacak. O gün geldiğinde, işte bugün yaşadığın bu reddi bir teşekkür gibi hatırlayacaksın: "İyi ki o olmadı, yoksa bu güzel bağa yer açılmazdı."