Konuşmayı sevdiğin ama konuşmaman gereken biri var mı neden konuşmaman gerekiyor?

Biliyorum sen soruyon

Olmuyor basım ağrıyor psikolojik

Onun bana söylediği sebep, samimi ilişkiler kurmayı sevmeyen bir insan olduğu için yüzeysel davranan birisi olduğuydu. Ama geçen hafta yaptığı hareketle ve o kritik konuşma esnasındaki çelişkilere bakarsak anlaşılıyor ki kız şu an kendi içinde bir çatışma halinde. Bu da onu, insanlara karşı ördüğü duvarlara saklanmaya itti. Farkında olmadan aslında kendisine daha çok zarar veren o duvarlara... Olayın özeti bu. Asıl detayını bilmek istiyorsan onu da detaylıca buraya yazarım.

Aslında bu mevzu, kıza kahve ısmarlama girişimimden dolayı açılmıştı. Çünkü bundan önceki hafta kendisine bir ara sevgi dolu bir not yazarak net bir adım atmıştım zaten. O notta da "Neden konuşmayı sevmeyen biri olduğunu anlıyorum. Ama benimle konuşmaktan çekinmeni istemiyorum. Seninle vakit geçirmekten keyif alıyorum. :)" yazılıydı. Kız bu notu okuyup sonrasında hafifçe gülerek "Teşekkür ederim. Bunu anı kutuma saklayacağım." demişti. Böyle bir şey bile aslında dümdüz bir yeşil ışıktı düşündüğün zaman. O yüzden ertesi hafta daha da girişken ve romantik bir adım atmayı planladım ama bazı şeyler planlandığı gibi gitmedi arkadaş çevresi araya girdiği için. Planda oruçlu olup olmadığını bir muhabbet arasında sorup ona göre bir kahve ısmarlamak vardı (hem de ilgi alanıyla alakalı romantik bir notla). Tabii planlar istenildiği gibi ilerlemeyince ve kızla 2 hafta boyunca görüşemeyecek olduğumu da bildiğimden en sonunda bunu içimde tutmak istemeyip doğal bir adım attım.

Normalde ilk başta biraz rahatsız olmuş gibiydi ondan açıklama yapıp dedim ki "Bak normalde bugün oruçlu olup olmadığını sormamın sebebi, sana aslında bugün kahve ısmarlama planı yapmış olmamdı. Zamanın varsa hala sana ısmarlayabilirim." diyip gülümsedim. O da hafifçe gülümsedi ve sonra bana dedi ki "Bak ben bundan sonra seninle açıkçası arkadaş bazında görüşmek istiyorum. Sadece selam, merhaba anlamında. Bunu bil isterim.". Ben de ona gülümseyerek dedim ki "Yalnız anlamadığın bir şey var o da şu. Ben bu girişimimi, senden bir beklentim olduğu için yapmıyorum. Sana değer verdiğim için yapıyorum. Arada fark var.". Tabii bunu dememe rağmen ısrarla reddetti ve bundan dolayı ben kıza açıkça şu soruyu sordum: "İnsanlara karşı neden bu kadar duvarların var?". O da bana şundan bahsetti, "Bak ben insanlarla pek samimi ilişkiler kurmayı sevmiyorum. O yüzden de aramdaki bağı hep yüzeysel tutarım.". Ben de dedim ki "Neden?". O da dedi ki (kızın Azeri olduğunu eklemeliyim bu arada) "Çünkü ben genel olarak Türkiye'deki insanları sevmiyorum. Bu yüzden yüzeysel ilişkiler kuruyorum. En yakın zamanda da okulum bittiğinde buradan kaçıp kurtulmak istiyorum.". Bunları duyduktan sonra ise ben şöyle cevap verdim, "Bir zamanlar ben de senin gibiydim. Ben de aynı bu şekilde hareket ederdim ve senin gibi yalnızlığı seven biriydim. Ama sonra, beni değiştiren bir şey oldu ve günümüzde gördüğün halimi aldım. Burada anlatmaya çalıştığım şey şu: Böyle olmak zorunda değilsin.".

O da dedi ki "Ama böyle olmayı seçtim. Bu benim seçimim.". Ben de en sonunda dedim ki "Kararına saygı duyarım.". Sonra espirili bir şekilde gülerek dedim ki "Senin şu duvarlarını bir türlü aşamadık ya. :)". O da bunalıma girmiş gibi "Bırak peşimi artık." gibi bir söylemde bulundu anlık. Ben de ciddi moduma girip dedim ki "Bak... Dediğim gibi gerçekten kararına son derece saygı duyuyorum ve neden bunu yaptığını da anlıyorum. Ama yine de olur da bir gün ne zaman ihtiyacın olursa bir arkadaşın olarak bile olsa yanında olabileceğimi bilmeni isterim.". O da dedi ki "Yeterince arkadaşım var zaten teşekkür ederim.". En sonunda saygı çerçevemi son ana kadar koruyup dedim ki "Ben yine de söyleyeyim dedim ki kararına saygı duyuyorum. Her neyse. O halde kendine iyi bak.". O da "Sen de." dedi. ve konuşma burada sona erdi. Farkındaysan kızın ilk dediği ve son dediği şeyler ile geçen hafta yaptığı hareketlere kadar tamamen çelişki var. Burada bile anlaman gerekir ki bu kız bir iç çatışma halinde ve ben bunu fark ettiğim için zaten üstüne gitmedim. Çünkü bir zamanlar gerçekten ben de onun gibi bir insandım. O sürecin nasıl bir süreç olduğunu iyi biliyorum. O kendisini koruyacak sandığı ördüğü duvarların bir gün ona zarar vereceğini de biliyorum.

Bu noktada ona yardımcı olmak istedim ama görmüş olduğun üzere bu yardımı reddetti. Reddetmesinden sonra ise zaten kendi içimden ona dualar ettim. O günden beri de etmeye devam ediyorum. Çünkü durumu iyi değil bu çok belli. Ama iyi olmasını isterim çünkü geçmişte onu nasıl üzmüşlerse bunları hak etmiyor. Yine de Yaradanım ne nasip ederse o olur. Bunda da var bir hayır.

Durum bu işte.