Bir gülüş uğruna kilometrelerce yol gider miydin?

Üşenmedim gittim gerek otobüs gerek araba bir değil iki değil üç değil defalarca kez gittim yaz kış kar yağmur demedim yorgunum demedim ama değmezmiş yazık çok yazık Allaha havale ettim mahşere kaldı hesabım ilahi adalete inanıyorum... Çukurunda boğulsun

Evet... Hem de tereddüt etmeden, düşünmeden, içimde en ufak bir şüphe kırıntısı bile olmadan. Çünkü bazı gülüşler vardır ki sadece dudaklardan çıkmaz; bir insanın içinden, ruhunun en derinlerinden doğar ve o gülüş, güneşin bulutları yarıp gökyüzüne yeniden hükmetmesi gibi senin de karanlığını aydınlatır. O gülüş, binlerce kelimenin anlatamadığı huzuru bir saniyede fısıldar sana.

Düşünsene… Sabahın en sessiz anında, henüz şehrin uykulu olduğu vakitte, yola çıkıyorsun. Hava serin, yol uzun, adımlarım yorgun ama içimde bir ateş var; adı umut, adı heyecan, adı o gülüş. Yol kenarındaki ağaçlar bana selam verir gibi eğiliyor, rüzgar saçlarıma dokunurken kulağına “git, çünkü bekleniyorsun” der gibi. Her adımda onu hayal ediyorum; gözlerinin içi gülerken yüzünde beliren o sıcak tebessümü, sesiyle birleşip kalbine dokunan o anı…

O gülüş… Belki herkesin sıradan bulduğu, belki onun bile farkında olmadığı o gülüş, sana dünyayı unutturuyor. Ve o yüzden, kilometrelerce değil, dağlar aşmak gerekse, denizler yürünse, çöller kavursa da giderdim. Ayaklarım kanasa da, yollar uzasa da… Çünkü bilir insan, yolun sonunda o vardır. Ve onun gülüşü, bütün yorgunluklara değecek kadar güzel, bütün mesafeleri anlamsız kılacak kadar gerçek.

Bir gülüş uğruna yol gider miydim diye sorma aşığa. Çünkü aşık, o gülüşle başlar yaşamaya.