Sevgilin insan içinde ne yaparsa yerin dibine geçersin?

Dur sana şöyle bir anım aklımıa geldi onu paylaşayım ama tam bi rezillik yaşamıştım! Daha üç-beş aylık babayım, bende ki acemilik diz boyu. Pusset yeni icat olmuş almışız zannedersin mercedes araba aldık. Bebeği pusete koyduk geziyoruz, hava mis gibi güzel güzel takılıyoruz. Sonra bir zamanlar çok o çok meşhur olan lahmacuncunun önünden geçiyoruz." Off, o koku Dedim ki, “Hadi şuradan bi’ lahmacun gömelim.” İçeriye girdik ama içerisi ana baba günü neyse zar zor boş bir masa kapattık.

Eşim dedi ki, “Sen bi’ al çocuğu, ben lavaboya gidip elimi yıkayayım.” Aldım bizim ufaklığı, daha oturmadan ağlamaya başladı eşim puseetn çıkart çocuğu ben geliyorum hemen... Ee Mecburen pusetten aldım kucağıma, “Tamam oğluşum, agusu magucum, anne gelecek şimdi…” diye avutmaya çalışıyorum...

Tam o sırada, resmen gök gürültüsü desibel de bi’ gaz sesi, ama öyle böyle değil! Yemin ederim ben yapsam benden çıkmaz o desibelde bir ses! Bi’ kere yapsa tamam dersin de... ama yok bitmiyor, ardı arkası kesilmiyor! Meğer biz çocuk taşımıyoruz, yanımızda düpedüz uçan balon taşıyormuşuz! Masadaki herkes bana döndü, millet koptu gülmekten!

Şimdi normalde dersin ki, “Bebek yaptı,” millet de güler geçer ama öyle bir ses ki, ben bile inanmam bebekten çıktığına! Yetmedi, bi’ de o koku… Ulan çocuk annesini emmemiş, bildiğin annesini yemiş yam, yam herif! Masadaki kolonyalı mendilleri kaptım, hızlıca açtım falan ama nafile…

Eşim geldi, olayı anlattım, kadın koptu gülmekten! Ama ben var ya, oradan çıkana kadar milletin her bakışını sanki “Ulan kesin adam adam yaptı bebeğin üstüne atıyor?” diye aklımdan geçiriyordum. Vallahi travma…