Sevgi şifaysa biz niye sevince şifa bulamıyoruz?

Sevmek neden şifa vermez sanırım kimi neyi sevdiğimize ve bizim sevgiyi nasıl anladığımıza bağlı. Bir de beklentilerimiz insanı delirten şeyler. Ruhsal durumumuzda öyle, duygusal olgunluğumuz, travmalarımız veya öz saygı ile güvenimizin seviyesi, bir açıdan yalnızlık takıntı eksik yanlar vs. için mi seviyoruz yoksa gerçekten sevmek için mi? Sevmek başlı başına ıstırap değil ama bir kimya ve denge, emek istiyor bence. Sevmek, sevilmek, saygı duyulmak, sevgi basit şeyler midir? Bence basit değil. Her başlangıç zordur. Sevgi marketten alınan çikolata ya da sokakta bir kediyi sevmeye, sokakta ki birisine selam verme ile de elde edilen bir şey ama bazısına yeterli gelemeyebilir neden yeterli gelmediği apayrı konu. Sevgi ilerisi aşk ilişkilerin en tepesi aile ilişkilerinde bile bizim içimizi görürler. Aşkta tamamen karşımıza açılırız ama bu demek kendimizi köle edelim ya da bana zarar vermesine izin verelim değil. Sevilen kişinin de sevilmeyi hak etmesi gerekir, bunu atlamamak lazım bence her kuşun eti yenmiyor. Bu hayatta da bu kadar akışta olmakta zararlı hayat toz pembe değil, dış görünüşü veya materyalist yanı kadar manevi yanı da önemli. İnsanın tek bir yanını sevmek kumar gibi bir şey ve riskli veya onu sevince onun değişmesini beklemek de. O kişi o ve siz de sizsiniz. Sevmek sahip olamadım veya karşılık göremedim diye de tiksinilecek bir şey değil, olgunlukla bırakmakta bir erdem insanın karakterini güçlendiren bir olay. Sevmiş olmak bile sevmektir seviyorsun ama sonuç odağına takılı kalırsak yaşamazsak sevginin tadını sevgi bir araç taksi aracı haline de gelmez mi? Sabırsızlığa gelmiyor sevgi aşk vb.. Günümüz ilişkilerinde bu da çok dost eş vs. sabır yok, mükemmeliyetçilik çok, sorumluluk almak veya birlik bilinci az ya da yok. Aynı şekilde bilgi ve görgü dengeleri de insanlarda o kadar dengesiz ki bir açıdan günümüzde çürümüş toplum tanısı var. Bir kadını ya da adamı seviyorsun ama o kadar astar maske takmış ki yaklaştığında acı bir tablo ile karşılaşıyorsun. Tahammül eşimiz ve baskılanan kusursuzluk takıntısı ile vazgeçiş kopuş o kadar fazla. Çürüme bir çok nedenle oldu toplumda ama çürük bir eti yersek elbette zehirleniriz bu da kaçınılmaz severken de uyanık olmak lazım kedi bile pençe atıyor.

Menfaat karışmamış sevgi şifadır sadece.

Biz saf ve temiz sevmeyi beceremiyoruz. O yüzden ne şifayı ne mutluluğu bulamıyoruz.