Sanırım mitomaniyim :(

Evet :( Şuan bunu yazarken bile o kadar sıkılıyorum ki.Kendime kabul ettirmeye çalışıyorum bu durumu.Sürekli beynim redd ediyor ama ben biliyorum ben mitomanım.

Mitomani ne diyeceksiniz, yalan söyleme hastalığıdır.Bir çeşit dürtü bozukluğudur.

Ama yalan söylemek benim elimde değil ki bir sohbete girdiğimde kendimi baskın göstermek için ister istemez söylüyorum ve o an çok keyifleniyorum.

Sonra sohbet bitince düşünüyorumda çok aptallık ettim diyorum çok pişman oluyorum çok üzülüyorum.

En yakın arkadaşımı bu yüzden kaybettim.Bulunduğum yer küçük bir ilçe, ben burada psikologa gitsem herkes duyar.

Bunu kendi başıma halletmekten başka çarem yok.Neredeyse tüm hayatım yalan ve ben bu kendi oluşturduğum dünyada krallar gibi yaşıyorum.Normalde çok mutluydum taa ki en yakın arkadaşımı tek samimi dostumu kaybedene kadar.

Yalanlarımı yakaladı.Ona anlatmak istedim ama anlatamadım onun yerine koydum kendimi ve sustum.Haklıydı.

Ama ben böyle doğmak istemedim ki ? Neden ben böyle oldum ki ?

Ben istermiydim sizce yalanlardan zevk almayı.Dürüst bir insan yalan söylerken sıkılır, utanır.Bende utanma ve sıkılma sadece doğruyu söylerken oluyor.

Her gece dua edip ağlıyorum olmuyor, yenemiyorum.

Önerileriniz neler ? Psikolog önermeyin lütfen 1 kez gittim cümle alem duydu bir daha gidemem.

Dışarıda (başka şehirde) bir yere gitme imkanımda yok :(