Sevdiğiniz insanı bugün üzüp bir özür bile dilemeyip ertesi gün ölüm haberini duysanız ne yapardınız😶?

Böyle bir şey yaşasam, gerçekten içim paramparça olurdu. Sürekli “Keşke…” diyerek o son anı tekrar tekrar düşünürdüm. Ona bir özür bile dilemeden kaybetmiş olmak, içimde uzun süre kapanmayacak bir yara bırakırdı. O an hayatın ne kadar kısa olduğunu, her saniyesinin ne kadar değerli olduğunu bir kez daha fark ederdim. Pişmanlıkla, keşke daha önce her şeyi yoluna koysaydım, onu mutlu bir şekilde hatırlayabilseydim diye düşünürdüm. Bu durum beni, sevdiklerime her fırsatta onları ne kadar sevdiğimi söylemeye ve asla üzgün ayrılmamaya dair bir ders almış gibi hissettirirdi.

Bir arkadaşımı kırmıştım haklı da olsam ileri gitmiştim. Özür dilemekte istememiştim çünkü bana bağlanmasını da istemiyordum. Ama içim öyle demiyordu. Bir gün sosyal medyadan kanserden öldüğünü görünce yazıyı tekrar tekrar okudum, donmuş inanmamıştım. O an tüm pişmanlığım içime bağırıyordu "değdi mi" diye. Hâla acısı ve kendisi gözlerimin önünden gitmiyor. Mutlu olamadım belki de onun ahı beni kuşatan oldu hayatta. İnşallah hakkını helal etmiştir ne diyim.

Ben Onların tek bir hüzün gözyaşına sebep olacak şeylerden kaçınırım. Ölüm ise takdir edilmiş bir gündür, bu konuda bir güce sahip değilim ancak Eşlerimde birine bu takdir yazılacak olursa, bu takdir kalbimdeki bütün güzelliklerden ve baş üstündw tuttuğum aşklardan hiçbir şey eksiltmez