Sinirlenince bile sevgilisine sevgi sözcükleriyle yaklaşabilen uzaylılar var mı?

Sevgi gerçekten de öfkeyi bastırabilecek kadar güçlü bir şey midir? Eğer öyleyse, evet, belki de o uzaylılar var. Ama belki de burada, tam yanı başımızda, dünya üzerinde de varlar. Onları yeterince iyi görebiliyor muyuz?

Bir düşünelim. İnsan öfkelendiğinde savunmaya geçer, içindeki en keskin kelimeleri seçer, onları bir kılıç gibi kullanır. Ama gerçekten seven birisi, o kılıcı bile sevgiyle süsler mi? Sinirliyken bile “Tatlım, ben seni boğarım şimdi” diyebilen biri, öfkesinin içinde sevgiyi korumayı başarabilmiş midir? Belki de aşk tam olarak budur: Öfkelenirken bile içinde bir şefkat kırıntısını saklayabilmek.

Şimdi gelelim o hayali uzaylılara. Diyelim ki bir gezegende, nefreti hiç bilmeyen, öfkelendiklerinde bile sevgilerini kelimelere yansıtan bir halk var. Onların dünyasında kavga etmek bile bir aşk şiiri gibi midir? “Beni sinirlendirdin, ama kalbin hâlâ yıldızlar kadar parlak” diye mi söylenir? Biz dünyalılar için bu fazla naif, fazla idealist görünebilir. Ama belki de asıl tuhaf olan bizizdir. Belki de biz, öfkemizin içinde sevgiyi boğmaya fazla alışmışızdır.

Peki, böyle bir şey dünyada mümkün mü? Eğer biri gerçekten seviyorsa, öfkesini bile bir sevda türküsü gibi söyleyebilir mi? Elbette! İnsan, dilini, tonunu, hatta bakışlarını bile kontrol edebilir. Önemli olan, sevgiyi her duygunun içinde yaşatmayı öğrenmek. Sinirlenirken bile ellerini sevdiğinin yüzüne götüren, sesi yükselirken bile kelimelerini yumuşatan insanlar var. Belki bu insanlar, içimizde yaşayan o "uzaylılar"dır.

O halde soru şu: Biz bu dünyada, bu insanlar gibi olmayı başarabilecek miyiz? Sevgimizi, sadece mutluyken değil, öfkeliyken de gösterebilecek miyiz? Eğer bunu yapabilirsek, o hayali uzaylılar çok uzaklarda değil, tam burada, içimizde olabilirler.

Bilmiyorum, uzaylılar var mı, yok mu, ama eğer varsa ve sinirlendiğinde bile sevgilisine sevgi sözcükleriyle yaklaşabilen bir türleri çıkarsa, gerçekten bizden daha gelişmiş olduklarını kabul etmek gerekir. Çünkü insan olarak sinirlendiğimde bazen istemeden de olsa sert çıkabiliyorum. O an duygularımı kontrol etmek kolay olmuyor. Ama düşününce, gerçekten seven birinin öfkelendiğinde bile kırıcı olmadan sevgisini koruyabilmesi büyük bir olgunluk. Belki de böyle bir şey mümkün, ama biz insanlar bunu başarmakta pek başarılı değiliz.