Sizce ayrılık bir meyve olsaydı hangi meyve olurdu?

Ayrılık bir meyve olsaydı, nar olurdu.

Dışarıdan bakınca sağlam, pürüzsüz ve kırmızı. Tıpkı birbirine sıkıca tutunan iki insanın ilk zamanlardaki görünümü gibi… Olgun, dolgun ve bütün. Ama içinde binlerce küçük dünya barındıran bir meyve. O dünyalar birbirine sıkı sıkıya sarılmış, ama aslında her biri kendi başına, kendi zarının içinde, birbirine temas etmeden duruyor. Bir narı eline aldığında, onun ağırlığını hissedersin, içinin ne kadar dolu olduğunu bilirsin ama yine de içini göremezsin. İnsan ilişkileri de böyledir. Dışarıdan bakınca kusursuz görünen bir şey, içinde kopan fırtınaları saklar.

Sonra bir gün o narı ortadan ikiye ayırırsın. İlk başta hiçbir şey olmaz. Kabuk açılır ama taneler hâlâ yerli yerindedir. Ama sonra, elinle içini açmaya başladığında, taneler düşer, bazıları parçalanır, bazıları yere saçılır. İşte ayrılık da böyledir. Bir an her şey yerinde gibidir ama sonra küçük küçük dağılmaya başlarsın. Her biri bir hatıraya dönüşen taneler avuçlarından kayar gider. Onları tekrar bir araya getirmek imkânsızdır. Geri dönüp bakarsın, nar hâlâ nardır ama artık eskisi gibi değildir. Ne kabuğu eskisi gibi kapanır, ne taneler eskisi gibi bir araya gelir.

Ve nar, tıpkı bir ayrılık gibi, iz bırakır. Ellerine siner, kırmızı lekeler dökülür üzerine. O lekeleri silmeye çalışırsın ama kolay kolay çıkmaz. Belki de hiç çıkmaz. Belki de bir gün, yıllar sonra, başka bir nar soyarken avuçlarında hâlâ o eski lekenin hayali duruyordur. Tıpkı bazı ayrılıkların, bazı yaraların, bazı anıların hiç silinmemesi gibi.

Ama işin en ilginç yanı şudur: Nar, dağılan bir meyve olduğu için çoğalır. Taneleri toprağa düştüğünde, bir kısmı çürür ama bir kısmı yeni bir ağaca dönüşür. Ayrılıklar da böyledir. Seni dağıtır, böler, parçalar ama içindeki bazı şeyleri yeniden filizlendirir. Belki de seni sen yapan şeylerin bir kısmı, kaybettiklerinin tohumlarından büyür. Ve bir gün, yıllar sonra, bambaşka bir yerde, bambaşka biri olarak, o eski ayrılığın meyvesini eline alıp şunu fark edersin: Bazı acılar unutmamak içindir, bazılarıysa seni yeniden yaratmak için.

Ayrılık bir meyve olsaydı, sanırım nar olurdu. Hem tatlı hem ekşi bir yanı var, tıpkı ayrılığın kendisi gibi. İlk başta bir acı, bir boşluk hissi yaratıyor, ama zamanla o acının yerini başka duygular alıyor. Nar gibi, biraz zor, ama yine de içindeki güzellikleri görmek mümkün. Ayrılık da öyle, başlangıçta zor olsa da, bazen insanı daha güçlü ve olgun hale getiriyor.