Odamı kaplayan o koku?

Sevgisiz büyüyen bir çocukken, içimde hep bir boşluk taşıdım. Ama bugün, hayatımdaki bir insan o boşluğu incelikle doldurdu. Daha önce kimse için gözyaşı dökmemişken, bugün mutluluktan süzüldü gözyaşlarım. İlk kez bir duygu, kalbimde yankılanıp büyüdü ve anladım sevilmek, insanın ruhuna işleyen en güzel mucizeymiş.
Umarım, herkes yaşar bu duyguyu.

Her şey çok güzel, ikimiz de aynı hayali paylaşıyor, birlikte bir gelecek kurmayı istiyoruz. Fakat çözemediğimiz tek düğüm, ailesinin onu bir Alevi biriyle evlenmek zorunda bırakması. Oysa aşk, mezheplerin ötesinde, iki kalbin birbirini bulduğu yerde filizlenir. Kendi yolumuzu çizebilir miyiz, yoksa başkalarının çizdiği sınırların içinde mi kaybolacağız. Zaman ve seçemediğimiz bir dizi olay bizi ayırmak yerine, birleştirir umarım.

Ailesinin istediği oldu ve ben askerdeyken kendisi benden ayrıldı yaklaşık 7 ay felan oldu ayrılalı şimdi her şey yavaştan yoluna giriyor unuttum mu bilmiyorum ama aklıma gelmediği sürece de mutluyum gerçi geldiğinde de tek dileğim mutlu olması bu hikaye evet belki son buldu bundan sonra da aşk meşk işlerine kapı açacağımı sanmıyorum

Şanslı olan yalnızca o değil, çünkü sevgisini bulabilen asıl bahtiyar olandır. Ve ben, onun varlığıyla ışıldayan dünyamda, en şanslı insanım. :)

Kendisi ile ayrıldık askerdeyken bıraktı umarım mutludur şimdi:)