İlk aşkını unuttun mu?

Unutmadım, hep yanlış zamanda karşıma çıkan doğru kişi olduğunu düşündüm. Yıllar sonra tekrar bir araya geldim. Çok acı bir şekilde tecrübeler edindim. Bazı şeyleri zorlamamak gerekiyormuş. Allah nasip etmiyorsa bir bildiği varmış. Öğrenmiş oldum. Onları o eski vakitte bırakma vakti gelmiş.

Mümkün değil unutmam...

4-5 yaşlarındayken ruh ve sinir hastalıkları tedavisi görüyordum ben (Evet, raporlu deliyim).

Hacettepe Hastanesi, Sarı Salon'da devasa bir odaya aldılar beni; ailemle özel olarak konuşmak için...

Yer gök oyuncak doluydu ve birkaç tane de güzel bacaklı abla vardı. Bir de kocaman, tahtadan bir uçak. Dokunmama hiç kızmadılar. Hem uçağa, hem bacaklarına...

Cennette gibiydim.

Sonra gerçek huriyi getirdiler; ben yaşlarda bir kız. O da benim gibi sıyırmış belli ki, yoksa neden orada olsun idi? İsmini hatırlıyorum yalnızca. Ceyda...

Epey uzun süre konuştuk onunla, insanlığı falan kurtardık, cezalara direnen gizli bir örgüt kurduk ve hiç oyun oynamadık.

Sonra ayrılık vakti geldi. Koala gibi, hatta kene gibi yapıştık birbirimize. Kongo Kırım Kanamalı Ateşi o gün orada hasıl oldu zaten.

Ama bizi ayırdı güçlü kollar. Ayıkladılar ikimizi.

Eve döndüğümüzde hala ağlıyordum. Bir bira şişesini kafama dikip, birkaç yudum içtiğim ilk gündür.

Ömrümün kalan mahşerinde, tanıştığım hiçbir Ceyda'ya soramadım; 'Sen çocukken deli miydin?' diye. Sorulmaz, ayıp. Çünkü kurallar var.

Ben ise hala yarım akıllıyım. Zira aklımın geri kalanı hala O'ndadır.

Unutamadım...