Çok sevdiğiniz vazgeçmediğiniz biri var mı?

Kendini vazgeçilmez sanan tüm a. ptallardan vazgeçtim, kişinin bir faydası yok, insanlığı yok lakin kendini vazgeçilmez sanıyor, aslında böyle sanmasının sebebi de gereğinden fazla değer görmesinden lakin olmuş bir insan, olgun, karakterli birisi gördüğü değer karşısında şımarık olmaz, pislikleşmez, o değere layık olur, o sevgiyi kaybetmek istemez, o sevgiyle beslenir. Herkesin pürüzleri olabilir, bunlar görmezden gelinir karşılıklı olarak ve benimde çok sevdiğim, vazgeçmediğim insanlar oldu, uzakta olsalar da hâlâ yüreğimdeler, o insanlar istikbalimi aydınlatan bir meşale.

Mutluluktan ağlama duygusunu o insan sayesinde tattım, ne zaman anımsasam onu mutluluktan akar gözyaşlarım, çok sevdim onu, sevdiğimden daha çok sevildim, bugünüm de yok lakin hâlâ dimağımda, yüreğimde , sevmeyi ondan öğrendim ben, nasıl olgundu, nasıl şefkatli , çok başka bakıyordu, çok güzel bakıyordu, sayesinde travmayla anmıyorum maziyi, şu hayatta bambaşka bir dil varmış, bildiğimden bambaşka bir dil, onun sayesinde öğrendim, benim bildiğimden başka bir dünya varmış , karanlığıma ışık oldu, bakışlarıyla yaşattı beni, içimde çiçekler açtı. Herkesten başkaydı, ya hayatımdan hiç geçmemiş olsaydı ben bu güzel duygularla tanışmazdım belki de, birisinden vazgeçmek onun senin hayatında olup olmamasıyla ilgili değildir her zaman, ben onu sevmekten, onu mutlulukla, hatırlamaktan vazgeçmedim hiç, minnettarım ona, onun tarafından da iyi hatırlamadığımı ve halen sevildiğimi biliyorum, hissediyorum lakin bazı insanlar birbirini çok sevseler de birbirlerinin hayatında kalamıyorlar, biz de öyleydik. Yüreğimi sakinleştiren o adamı ben unutamıyorum, beni gördü, kimse beni görmezken, görünmek için bu denli çırpınırken o beni gördü , öfkemin ardındaki nedenleri gördü, bir çiçek gibi davranıyordu bana, itinayla, koparmamaya ihtimam göstererek. Şu şarkı benim o adama olan hissiyatımın tarifidir, bazı insanlar , bazı duygular hiç eskimiyor, sen eskimiyorsun be adam, çoğalttıkça çoğalttın beni, bugunümü anlamlı kıldın.

Kaybolup giderken fırtınalarda, gönlümde ıssız bir ada bulmuşum..