Birini tamamen tanımadan ona güvenmek, cesaret mi yoksa saflık mı?

saflıktır tabi ki de cesaret ile ilgisi yok

Saflık veya cesaret demezdim ben.

Birine her anlamda güvenmek yaşanmış zaman dilimleri ve tecrübe gerektirir ancak; az tanıdığım insanlarda bile güven gerektiren bazı durumlarda güvendiğim oluyor.

Oradaki durum bazen ekonomik bazen de psikolojik kayıplar veya kısa süreli kendi öfke durumlarının ötesinde kişinin beni kaybedip etmeme konusundaki hassasiyetini de gösterir. Kaybımı göze alan birini daha yolun başında tanımak mutlu hissettirecektir.

Benim için denge budur.

Ben sadece çok üstün, tam hikmet sahibi olan ve hükümdarlığı elinde bulunduran Çalabb’a güvenip dayanırım. Ey inananlar, sizin Rabb’iniz olan Allah’tan başka ne bir güvenwniz ne de bir koruyucunuz vardır. Öyleyse Allah’ı tesbih edin ve yalnızca Ona güvenip dayanın ki, Allah’ta sizin geçmiş ve gelecek olan günahlarınızı temize çıkarsın, sizi altlarında n ırmaklar alan cennetlere yerleştirsin

Ne kadar güvenliğine göre durum değişir.

Bankaların kredi notları gibi kişilerin de güven notları olur. Ve hiç kimsenin notu 100 üzerinden 100 olmaz.

İnsanlara güvenmek iyidir. Ama sınırları bilmek kaydıyla.

Birini tamamen tanıman bir ömür sürebilir hatta büyük ihtimalle tanıyamazsın ben insanlara güvenmeyi tercih ediyorum ama karşılığında beni kaybetme riskini göze almaları lazım.

Bu, tamamen bakış açısına ve duruma bağlı. Birini tanımadan ona güvenmek cesaret olarak görülebilir, çünkü bu durum genellikle insanlara karşı olumlu bir yaklaşım ve iyimserlik gerektirir. Ancak aynı zamanda, bu davranış bir miktar saflık veya tecrübesizlik olarak da algılanabilir, çünkü her zaman iyi niyetle karşılaşılmayabilir.

Bence iyi kalpli olmasındandır. Hiç kötülüğe inanmıyan biri karşısındaki kişinin de ona iyi ve güzel davranacağını düşünür. İyi niyet bence.

Birini tanımadan ona güvenmek saflıktan öte deli cesaretidir. Bu hatayı yapmamaya çalışıyorum.