Namuslu, kendini saklayan, inançlı gerçek insanlar kaldı mı?

Kaldı tabi ki neden kalmasın? Kendim gibi böyle düşünen birileriyle tanışmak, konuşmak isterim tabi ki.

Kadınımın namusu da benim namusumdur.
Kendimi düşündüğüm kadar onu da düşünmek zorundayım. Onu korumak, sevmek, yol göstermek.. Yanında destekçisi olmak zorundayım ama buna değecek birileri var mı bilemiyorum? İnancı gereği kendisini saklayan, eşine ve kendisine özel bir durum yaratma isteği normal. Buna uyan insan var mı? Muhakkak vardır ama neredir bilinmez. Denk geldiğim tanışma evrelerinde sürekli sapıklık, kötü alışkanlık gibi durumlar mevcuttu. Kendini bu yalan içinde bulmak çok kötü bir durum ve bundan dolayı aşka olan inancım kırılmıştı. Umarım karışıma tam anlamıyla çıkar ve bana bu dünyada cenneti yaşatma fırsatı sunar. İlkim ve sonum olması tek temennim. Hayırlısı olsun, hayrolsun diyelim.. Hayırlı akşamlar efenim. 🌹

Kendim açısından konuşursam kendimi saklama ve inanç kavramları komple bana ters çünkü dinlere inanmıyorum... Ancak namustan bahsedilen iyi kalplilik, dürüstlük, etik kuralların toplum yararına ve psikolojisine olan ve mantığı güçlü olan değerlerini benimseyen ve toplumun eğitim düzeyi gibi kavramlara, rasyonel düzeyde empatiye inanılmaz değer veren birisiyim ve benim için namus tanımı budur