O'nun neyini sevmiştiniz?

Ben onun en çok sesini severdim. Huzur verirdi sesi. Duymak heyecanlandırırdı. Gülüşünü severdim içimi ısıtırdı. Bakışlarını severdim. Sanki bir başka bakardı bana. Gözlerimi kaçırsam da çoğu zaman, bir bakışıyla erirdim. Kendinden emin oluşunu ve dik duruşunu severdim. Sanki her şeye gücü yeter gibi gelirdi bana. Ben onun her şeyini severdim aslında ama cesaret edemezdim itiraf edemezdim. O şimdi çok uzaklarda ve ben onu hâlâ seviyorum. O bilmese de çok seviyorum.

Onun neyini sevmiştim? Bir insanı sevmek bazen bir bütünü sevmek gibi görünür, ama aslında detaylarda saklıdır her şey. Onun gülüşündeki o kendiliğindenlikti belki beni çeken, ya da bir şeyi anlatırken gözlerindeki o içten parıltı. Bir insana aşık olursunuz, ama aslında en çok onunla nasıl hissettiğinize aşık olursunuz.

Belki de en çok, sıradan bir günü bile anlamlı kılabilme yetisini sevdim. Yanındayken zamanın nasıl geçtiğini anlamamayı, konuşmadığımız anlarda bile sessizliğin huzurunu sevdim. Küçük şeylere verdiği değeri, bazen bir bakışla dünyaları anlatabilmesini…

Onun neyini sevdiğimi düşündükçe, aslında sevginin ne olduğunu anlamaya daha çok yaklaştığımı hissediyorum. Belki de en çok, onunla kendim olmaktan korkmamayı sevdim.

İlk önce yüreğime ilmek ilmek işleyen sesini.. Sonra da içten gösterdiği sevgi ve sahiplenmesini.. Ve ömürlük kurdurduğu hayalleri... Ama her hikaye mutlu sonla bitmezmiş..