Birinin seni gerçekten sevdiğinden nasıl emin olursun?

Sevgi hissedilebilen bir duygu bence, karşılığı da var lakin insanlar sevgiyle takıntıyı karıştırıyor, kendine değer vermemenin adını sevgi sananlar var, kendine değer vermeyen insan bir başkasını hakiki manada sevemez ki.
Kendisine değer vermeyen, afedersin k*öpek muamelesi yapanın ayaklarının altına paspas olan kişi kendini sevmiyordur, kendini seven bir kişi kendisine saygısızlık yapanı, aşağılayanı sevmeye devam edebilir mi, sevgi sanıyor onu sadece, kendini o kadar sevmiyor ki kendini sevmeyeni severek sevilmeye değer olacağını sanıyor, kendini o kadar sevmiyor ki kendini sevenleri de sevmiyor, bu kişi benim gibi sevilmeyecek birisini seviyorsa o da sevilmeyecek birisi diye düşünüyor, kendini sevmemek böyle bir şey işte. Narsist birisinin de kimseyi masumane duygularla seveceğini düşünmem, narsist kişi kullanabileceğini tutar hayatında ve aslında narsist içten içe kendini de sevmiyordur.
Ancak sevmeye potansiyeli olan insanlar sevebilir, kendini sevmeyenler değil.
Sevgi hususunda kalpten kalbe giden bir yol olduğu düşüncesi içindeyim.
Ben birisini yüreğimde sıcacık hissediyorsam muhakkak o da beni seviyordur, istediğim gibi olmasa da muhakkak seviliyorumdur, çünkü sevgi aslında karşılıklı, hissedilebilecek bir şey.
Anlaşamadığı halde, aykırı oldukları halde birbirini içten içe çok seven insanlar var.
Sohbetleri doğru dürüst olmadığı halde bile birbirini seven yürekler var.
Sevginin karşılıklı ve kalpten kalbe ulaşılabilir bir duygu olduğuna hep inanmışımdır.
Birinin beni sahiden sevdiğini üzerime titremesinden anlarım, yüzümü güldürmek için sevgi dolu gözlerle bakışından anlarım, bana takılmasından anlarım, hassasiyetlerimi hassasiyeti yapmasından, beni düşünmesinden, beni üzecek davranışlardan kaçınmasından, beni anlamasından, benimle empati yapmasından anlarım, beni savunmasından anlarım, bana laf geldiğinde canının yanmasından, ateş püskürmesinden anlarım.
Beni kaybetmekten korkmasından anlarım, arkamdan iş çevirmemesinden anlarım.