Yalnızlık bana mantıklı mı?

Sevdiğim biri var basit kelimelerle anlatamıyorum o kadar neşeli birisi ki en kötü anında bile yaşadığı olayla ilgili espri yapıyor ve yüzünde tatlı buruk bir gülümseme oluyor gözleri hafif yaşlı bir şekilde sanki bir şey olmamış gibi neşeyle parlıyor. O kadar sevecen, neşeli ve anlayışlı birisi ki benim gibi bomboş depresif bir adamın bile neşeyle dolup taşmasını sağlıyor. İşte en büyük problem burada başlıyor, ben o kadar neşeli bir insan değilim sadece pozitif bir insanım güven problemlerim ve aşırı anksiyetem sayesinde ilişkilerimde genellikle hep içimde bir rahatsızlık oluyor. Onu seviyorum ama hiç bir şey demiyorum onu üzmemek için kendimi yalnızlıkla baş başa bırakıyorum ayrıca anksiyetem saolsun ne kendi karakterimi ne kendi tipimi severim bu demek değilki özgüvenim düşük tam tersine yüksek bir özgüvene sahibim ve nerdeyse her konuda kendimden eminim. Peki asıl soruya gelecek olursak ben ne yapmalıyım?

Yalnızlık bana mantıklı mı?
Cevapla