Sizce yazsam mı?

İlk sevgilimdi, daha önce çok flörtüm falan oldu neredeyse ilişki boyutunda ama platonik olduğum da oldu da bu kadar etki bırakmadı. Bir de 3 ay falan sürdü toplam iletişimimiz düşün artık. 3 ay olacak neredeyse ben kızı her yerden engelleyeli hala unutamadım. İlk 1 ay her gün rüyama girdi. Evden dışarı doğru dürüst adım atmadım. Hala da ruh gibiyim.

Bir de ilk başta o çok lovebombing yaptı. İlk adımı o attı, numaramı istedi, ilişki her yalpalandığında kurtarmaya çalışan o oldu. Ben ayrılınca sanırım gurur yaptı. Ama ona rağmen yazmıştı ve sonrasında bir kez daha kavga ettik bu sefer o engelledi iki gün sonra yine döndü ondan sonra da sürekli ghostingler olan 3 hafta konuşmuştuk. Bu aldatma gibi bir şey olan olayı da o 3 hafta içinde yaşadım.

Evet dışarıdan öyle gözüküyor. Abartıyor olabilirim de bilmiyorum ama bu kız ciddi anlamda beni çocukluğuma döndürmüştü. Her şeyiyle kendimi bulduğum, ruh eşim dediğim kızdı. Bir daha da kimseye bu kadar derin duygularla aşık olabileceğimi sanmıyorum

Evet haklısın gereksiz anlam yüklüyorum belki de. Hatta bu özsaygımı kaybetmeme sebep oluyor. Ama sürekli ya olsaydı, ya adam akıllı yakın mesafe ilişki yaşayabilseydik ve her şeyi aşsaydık olur muyduk düşüncesi beynimi kemiriyor. Yaptığı şeyleri düşünüyorum, sonra soğuyorum ama kendi hatalarımı da görüp durumu kendi kafamda yumuşatıyorum ve sonra yine özlüyorum. Ondan nefret ediyor olmam onu daha çok sevmeme neden oluyor çünkü ona olan nefretim de ona olan sevgimden ötürü. Hiçbir şey hissetmemem lazım yani. Bazen diyorum ki yazsam belki bir açıklaması vardır, tatmin olurum en azından şu an imkansız olsa bile ilerde şartlar uyuştuğunda belki yeniden bir araya gelmemize vesile olur. Ama emin olamıyorum, belki şu an beni hiç istemiyor yazsam engelleyecek ya da bir önemi kalmadı ki yollarımız ayrıldı neden yazıyorsun diyecek.

Bir de açıklama yapmasını beklemeden engelledim zaten, o yüzden aldatsa bile eminim kendi kendini bir şekilde vicdanen tatmin ediyordur suç bende değildi diye.