Duygusallar mı mantıklılar mı daha yalnızdır?

Çok fazla kombinasyon oldu. Mantıksal insanlar yalnızlığı tercih eden kişiler olacaktır. Bu yüzden bu anlamda en çok yalnız kalanlar onlar olacaktır. Aynı zamanda kendi içlerinde de daha yalnızdırlar genellikle.

Diğer bi’ açıdan duygusal insanlar duyguları sömürüldüğü için yalnızlığa itilirler. Kullanılır, yalnız kalırlar. Tekrar kullanılırsa taktirde yalnız kalırlar.

İki açıdan da incelediğimizde oran vermek, bi’ tarafı daha yalnız değerlendirmek mümkün olmasa bile iki tarafın da yalnızlığı farklı şekillerde deneyimlenmek zorunda kaldığını söylemek mümkündür.

Ben empatik mantıksalım. Empati yüzünden bir insana 2,5 yıl harcayınca insan daha mantıksal bakmak zorunda kalıyor.

Yani genel olarak karşımdaki kişinin duygusal boşlukları, geçmiş travmaları varsa onunla ilişki yaşamıyorum. Arkadaş olarak kodlayıp problemlerine yardımcı olmaya çalışıyorum elimden geldiğince. Gerçi bu karşı tarafın çok da mutlu olduğu bir seçenek olmuyor ama zaten bana göre duygular işin içine katılmamalı. Şöyle anlatayım;

Aynı anda ölüm tehlikesi yaşayan 2 kişi olsak ben ikimizi de kurtarabilecek miyim diye bakarım, bunun için çabalarım, ikimizi de kurtarmaya çalışırım çünkü bunu yapabileceğimi bilirim, sınırlarımı zorlarım. Çünkü burada mantıklı olan daha az kayıp vermektir. Sadece kendimi kurtarmaya çalışıyor olsam tamamen duygusal olurdu bence.

Zaman zaman kızıyor olsam da geçmişimi seviyorum bir şekilde. Psikolog arkadaşım benim ciddi kazamı gayet eğlenceli anlatmama “Hiç mi o an’ı tekrar yaşamıyorsun?” şeklinde bi’ soru sormuştu. Ben de “Hepsi benim için tecrübe. Evet, bacağımdan kan fışkırıyor olsa da o gün de çok eğlendiğim an’lar olmuştu” cevabını vermiştim. Bu geçmişi nasıl yorumladığımız ile alakalı. Eğer geçmişimizdeki olayları “neden yaptım, keşke yapmasaydım” şeklinde değerlendirirsek zaten ondan bi’ cacık olmaz. “Neden yapmış olabilirim?” sorusu bence burada kilit soru. Çünkü etrafımdaki insanlar hayır demeyi bilmiyorsun diye ısrarla bana söylese de ben başka insanların dar algıları yüzünden olduğum kişiyi değiştirmeyeceğim diyorum.

Ben arıza modellerden birisiyim gerçekten. Yaklaşımlarım mantıksız gibi görünür ama soran kişi dinlese çok mantıklı der her seferinde. O yüzden hep söylediğim bi’ söz vardır;

Belki de deliler gerçek akıllılardır.

Evrimi yaratan mutasyonlar da hatadır. Hata her zaman kötü bir şey değildir yani :)

10 sene içinde doğal seleksiyonla gerçekten insanlıkta çok ciddi değişimler başlayacak. Muhtemelen 30-40 sene içinde de bu değişimlerin yansımalarını görmeye başlayacağız.

Evrim konusunu bilinç ile ilgili yaptığımız çalışmada en kritik konulardan birisi. Evrimin ihtiyaçtan mı yoksa rastgele denk gelen hatalardan mı kaynaklandığı konusunu hâlâ düşünüyorum mesela.

Bu kadar düz bakarsak olaylara, hiçbir şeyin cevabını bulamayız. Sadece varsayımlarda bulunuruz :)

Mantık böyle işler çok iddialı değil mi sence? Oradaki durum farkındalığın, algının ihtiyaç doğurması direkt ihtiyaçtan çok. Yoksa irrasyonel mutasyonlar da var dünyada evrimsel açıdan yarardan çok zarar sağlayan.

Bence onun psikolojik sebepleri de var ama modernizmin getirdiği bir durum da var. Gerçi psikoloji de modernizmin getirdiği bir şey. İlk ateşi gören insan ondan korkup tanrı olarak kabul ederken anksiyetenin kralını yaşıyordu. Şimdi herkeste yaygın anksiyete bozukluğu var, millet çerez gibi antidepresan alıyor. Modernizm insana yaramıyor…