Karşı cins tarafından hiç sevilmemek ve sevileceğine inancın kalmayışı?

Bence anlayış bu noktada oldukça önemli. Bundan birkaç ay önce benden birkaç yaş büyük bir kızla sanaldan sohbet ediyordum. İlk başlarda 2 ay sadece sohbet ettim. Evdeydim ve kızın da sohbet güzeldi. Daha sonra seni daha yakından tanımak istiyorum dedim. (Halen sanal). Ve çok fazla bir uyum da yoktu. Kız daha çok herkesin ilerlediği türde bir şekilde ilerliyordu. Örneğin bir kız nasıl tavlanır yazınca çıkan şeyleri yaptığınız zaman da bu kız muhtemelen düşecekti. Ki denedim ve bu şekilde davrandığım zaman bana olan ilgilisi oldukça artırıyordu. Ancak bu şekilde sevmiyordum. Evet taktikler kızın daha fazla ilgisini çekmemi sağladı ancak kendim gibi olmak ve sevmek istedim. Ve sevdim de. Ancak sonra hiçbir şey hissetmiyorum dedi. Arkadaş olarak kalabiliriz dedi ve bunu bile şarta koştu. Oysa ki... neyse ne. Karşınızdaki kişi vasat ise sevginiz bile çöp oluyor. Beni seven bir kişiyi bile mutsuz etmedim. Fiziksel dünyada şuanda dahi arasam (gece 3) gel diyecek kızlar var. Kendi içimde şunu soruyorum. Sevilmeye layık mıyım? O sevilmeye layık mı?

İnancıni geri getireyim. Karşı cins gördüğümde bazen heves falan insanlık hali tabi sonra hevesimi kırıyordum ama okulun ilk haftası daha bir kiz gördüm sınıfta üniversite 2 ye gidiyorum bu arada. Allah'ım yurda geldim ben bozuldum. Düşünüyorum kızı habire. Gönül işlerine daha var diye hoşlanmazdim zaten ama bu kızı ilk gördüğüm anda benim halatlar koptu beyinde. Kızın doğumuna gidip iyi ki doğdun demek bile isterdim. Ya kızın küçükken hangi tokalari taktığını merak ediyorum. Tabi kızla hiç sohbet etmedim hiç ama aşk var var. Doğru kişi ve zamanı bekliyor. Ben bu kızi en saf duygularımla sevdim sevgi gerçek

Son zamanlarda bende de öyle insan yeni biriyle tanışmanın mesajlaşmanın heyecanını istiyor, giydiği elbiseyi aşkım nasıl olmuş demesini istiyorum, bir cilveli günaydın mesajı almak istiyorum mesela sanki hiç olmayacakmış gibi geliyor bir mesaj atmak çok basit aslında