Sevdiğim evlendi kalbim çok ağrıyor?

25 yaşındayken bir iş yeri açtım mahallemizde teyzesinde kalıp üniversiteye giden bir kız vardı onu ilk gördüğünde etkilendim okulu bitene kadar ara ara gelirdi ben hep yolunu gözlerdim okul bitikten sonrada gelip teyzesinde kalıyordu sonra arkadaş olduk iş arıyordu beraber çalışmaya başladık fazla zaman geçmedi sevdiğimi söyledim. Sadece arkadaş olarak gördüğünü söyledi yinede yıllarca onun için çok şey yaptım hep yüzünde gülümseme olsun istedim. İyi kötü herşeyde yanında durdum bazen olmuyor diye bitirdim uzaklaştık tekrar konuşmaya başladık ama bir kez olsun sevgili olamadık hep benden gidiyordu okadar kendimden verdimki kendimi unuttum kendi yaralarım acılarım vardı hepsini bir kenarı koydum onun yaralarını sardım en sonunda ailemi bile terk ettim ayrı eve geçtim onun için ailem sözleriyle onu üzdü diye ve en sonunda bir trafik kazası. Yaptım evimi terk ettim okadar çok ihtiyacım vardı ona oysa gelip yanımda bir kaç dakka durup gidiyordu bende üzüldüm çünkü ben ona hiç bir zaman öyle yapmamıştım kızdım bu şekilde gelmek istemiyorsan gelme dedim gitti ve aylar içinde bir iki kez görüştüğü biriyle nişanlandı ve bir kaç ay sonrada evlendi şu an 37 yaşındayım onu ilk gördüğümde 25 teyim okulu bitti 29 da beraber çalışmaya başladık tam 13 senem oysa ben kaç kez bitirdim ama o arkadaşlık bahanesiyle geldi ben umutlandım tekrar tekrar hep mücadele ettim bir insan seviyorsa ona görünmek selam vermek bile umut olabileceğini herkes bilir o bunları bana yaptı ve bunları normal gördü ve sevdiğimi hep biliyordu nişanlandıktan sonra dediki sen çok iyi birisin kalbin çok güzel biri seni görecek yaralarını saracak hayat devam ediyor yapabilirsin bu neye benziyor biliyormusun birinin elini ayaklarını kes sonra yere at ya sen koşabilirsin hayat devam ediyor hadi koş der gibi dalga geçti şimdi en ağır ilaçları alıyorum psikiyatriye gidiyorum destek alıyorum psikolog um bazen ilaçları ağırlaştırıyor o kadar perişanki halim kimsenin benim gibi olmasını istemem belki okuyanlar seni kullanmış görmedinmi diyecekler ama ben sevdim aileden sevgisiz büyüdüm kimsesiz biriydim bir tutunacak dal gülen bir yüz saracakmış gibi hissettim tutacak sandım o kadar çaresizimkii çok zor senelerim bir ümit peşinde harcadım şimdi onlar mutlu ben çok hastayım iyileşmek istiyorum bunları yazarken bile gözlerimden yaşlar aktı insan sevince kör oluyor yinede iyileşmek için mücadele veriyorum ama bazen bu geceler hiç bitmiyor insanlar nasıl bu kadar kötü olabiyor hayatta bir yere gelebilmek için illa birini bir merdiven gibi kullanmakmı gerek düşmüş çaresiz tutunmaya çalışan bir insanı bu şekilde hedefleri uğruna harcamak ne kötü bunlar aklıma geldikçe çok üzülüyorum iyileşmek istiyorum