Gerçek aşk ve evlilik?

Bu aralar özellikle kafama takılan bir şey var. 23 yaşındayım. 2 yıla yakın süren bir evliliğim oldu ve boşanma aşamasındayım. Aslında başından olmayacağı belliydi görücü usulü bir evlilikti ama yine de şans vermek istedim. Demek olmayınca olmuyormuş. Boşanma süresi içinde de hep bir umudum vardı ‘daha iyisini bulurum, kesinlikle daha güzel bir evliliğim olacak, herkes aynı değil beni sevecek biri muhakkak çıkacak..’ ama şimdi düşünüyorum da acaba bu bir hayalden ibaret mi? Kendimi mi kandırıyorum? Yani sanki düzen hep böyle işliyor gibi ‘beni seveni ben sevmem benim sevdiğim beni sevmez’ böyle bir durumda sevdiğim insanı mı beni seven insanı mı seçmeliyim? Daha boşanmadan bir sürü talibim çıktı (boşanma sürecinde olduğumu bilmeden) ama hiçbiri için olumlu düşünemiyorum. Özellikle son raddeye vardığım için yani kısa bir süre sonra bekar biri olacağım için sanırım işler daha ciddi olmaya başladı ve ilişkilerden gitgide daha da ürker ve iğrenir oldum. Ne bileyim sanki ben sevmeyi beceremiyor gibiyim. Değer vermeyi, değer almayı, ortak bir ilişki yürütmeyi beceremiyorum. Evliliğim boyunca bir çocuğum olsun çok istedim ama Allah nasip etmedi. Şimdi de evlenirsem çocuk sevincini tatmak için evlenirim. Ama bunun çocuk oyuncağı olmadığını ciddiyet isteyen bir iş olduğunu biliyorum. Yaşım çok küçük olduğu zamanlarda bile ebeveyn olmanın dünyanın en zor ve önemli işi olduğunun farkındaydım. Gelgelelim şu an öğrenmek istediğim şeyin ne olduğunu ben de bilmiyorum :d sadece birinin çıkıp ‘her şey düzelecek, merak etme çok güzel bir hayatın olacak, hiç hayal bile edemezsin’ demesini istiyorum. Ama dünyanın böyle bir yer olmadığının da bilincindeyim. Sadece sormak istediğim; her evlilik gerçekten aynı mı yoksa hala bir umut var mı? Şu an kariyerime odaklanmış durumdayım ama bir umuda da ihtiyacım var…