Herkesten çok utanıyorum ne yapicağım?

İçgüdüler bir koruma mekanizmasıdır. Mesela şu an elinde tuttuğun telefonu yapanlar ekran parlaklığına bir limit koymuşlar. Sadece belli limitler arasında kullanabiliyorsun. Niye? Çünkü o donanımın kaç lümen ışık verirse bozulmayacağını bilmiyorsun.

Vücutta seni hayatta tutmak için bazı limitler koyuyor. İşte senin fazla hareket etmeni istemediği için korku hormonu salgılıyor.

Tabi bu sınırları akıl yoluyla aşabiliyoruz. İşte kendimizi eğitirsek bu korkuları yenip içgüdüleri devre dışı bırakabiliyoruz.

Alışkanlıklar yani konfor alanı da bu şekilde seni güvenli bir alanda tutmak için böyle davranıyor. Mesele ölüm korkusu. Sen bunu akıl ile aşmadıkça kontrol içgüdülerinde.

İç güdüler düşman değil sadece bir koruma bariyeri

Herşeyin çoğu zarar azı karar.
Utanma duygusu olması güzel bisey.
Ama iletişim kurmaya engel olacak seviyedeki değil.
Biz ne desek boş senin aşman gereken bir sorun.
Yanlış anlama bende de vardı.
Üniversitede yemek hanede yemek yemeye utanırdım, o derece.
Bi gün durdum dedim ki len bunlar temel şeyler herkes yapıyor. Sen neden kasıyorsun, o gün bugündür bıraktım. Utanmam gereken şeyler için hala endişe duyarım ama 😁 Ar damarını çıkarıp atmadık.