Onu kirmamaya calisirken benligim parcalandigini hissediyorum?

gercekten fazla yoruldum artık.. ustesinden geldigimiz onca olaydan, karsimiza aldigimiz tum insanlardan sonra.. onu hic goremedigim, hatta yuzunu bile unuttufum 11 aya ragmen ona karsi olan bu aptal sevgim birazcik olsun bile azalmadi benim ama simdi gercekten zorlandigimi hissediyorum gozlerimin onunde benden uzaklasması cehennem gibi hissettiriyor gercekten kafam fazla karısık etrafımda tek bir insan bile yok hepsini hayal kırıklıgına ugrattim dusunmedim bile cunku o vardi baska hicbir seye ihtiyac duymazdim.. 2 yil boyunca kimseyle konusmadim dogru durust onu anlatmak dısında.. ve hala da hic arkadasim yok ondan baska buna ragmen cevap bile vermiyor su an bana.. gercekten canım fazla yanıyor pnu suclamak istemiyorum her sey fazla degisti.. kullandigim agir ilaclar yuzunden tamamen degistim.. onunla ilgili olan eski anılarımı bile hatırlayamıyorum ben en basta sevdigi kisi degilim onun artık ama o hala bana taptıgını soyluyor son zamanlarda gercekten fazla uzaklasmıs hissediyorum her seyden o bneim hayatim ve hayatim benden uzaklasmıs gibi kendimi tamamen tanıyamıyorum cunku o bana nasıl birisi oldugumu soylemiyor eger ona bunları soylersem neler olacagini da biliyorum fazlasiyla bogucu bu onun uzulmesine dayanamiyorum ve kendim parcalaniyorum eger bir kerelik uzulmesine goze alabilsem de ne olacagini biliyorum.. beni yeniden kendi olumuyle tehdit edecegini biliyorum bu gercekten fazla korkutucu o benim her seyim onu aglatmak istemiyorum ama duygularimi anlatmak istiyorum bir sekilde ama ne yapacagimi da bilemiyorum