Sizce haklı mı eşim bu durumda?

Ben eşimle evlenirken hamileydim ve her ne olduysa bilmiyorum hamilelik sürecinde ondan çok soğudum hiç bir zaman yoğun aşk beslemedim evet iyi insan sanıpta evlenmek istedim azda mantık evliliği diyelim ama ona asla itiraf etmedim ama hamilelikte sanki olan duygumda kayboldu. Evimizi kurarken pek bir yardımda bulunmadım içimden zerre gelmedi o aralar ölmek istiyordum çok ağır depresyondaydım evlenmekte istemiyordum onunla ama zorunda hissettim kendimi hamileyim diye aile hariç kimse bilmiyordu hamile olduğumu her neyse depresyondan çıktım 3-4 ay sonra ama ben çok düzelmedim ona karşı. Yani seven kadın gibi olamadım ona karşı. Bir sever gibiydim bazen de tam tersi. Kavgalar çoğaldı bana saygısız davranmaya başladı başka kadınlarla konuşmaya başladı birbirimize hakaretler başladı ( beni de yakaladı başka erkeklerle konuşurken ) ve şu an boşanmak üzereyiz ama barışmak istiyor kendisi çocuğumuz var diyor && sen bana karşı hep soğuktun ilgi göstermedin diyor gözlerine baktığımda sönüktün beni severek işten karşılamıyordun kapı da diyor kavga edince yemek yapmazdın günlerce suratıma bakmazdın diyor bunlar beni agresifleştirdi diyor başka kadınlara itti. Yatakta benden iğrendiğini hissediyordum diyor. Bu benim içim de olan bir şey ama çoğu zaman evet istemedim onu. Zoraki gibi oldu.

Ve bana şu an çift terapisi yapalım diyor beraber..
Ama bilmiyorum hem evet biliyorum içten içe çok iyi eş olamadım güzel başlangıç yapmadık ama kızıyorum da neden yaptı bunları.. yine de anlayışlı olamaz mıydı diyorum daha sabırlı başka kadınlarla konuşması şart mıydı hakaret etmesi şart mıydı

Ve hep bana şey diyor senin bu evde ne hakkın var ki benim evden çıkmamı istiyorsun sen ne yaptın ki bu ev için bu yuva için.. ben hep yalnız çabaladım diyor