Sevgili olmak mı, tek başına olmak mı?

Eğer kalbini açık tutarsan durum başka. O mecburi bekarlıktır. Hani “şu an için bekarım” demek. X kişisi istediği kadar benimle iyi anlaşan biri olsun yine istemem. Bitirdim o duyguları.

Sadece bu basit bir tercihte değil sebepleri olan tercih. Çocuğum olmasını istemiyorum. Biriyle aynı evi paylaşmak istemiyorum. Birinin sevgisine ilgisine ihtiyaç duymuyorum. Birinin yardımına ihtiyacım yok. Birinin ev işlerini yapmasını istemiyorum. Tüm bunlar eşittir yalnızlık benim için daha iyi. En son ilişkimde 1,5 yıl önce ayrıldım ve ayrılmadan önce şunları fark ettim, ilişki beni mutsuz yapıyor. Her ne kadar iyi anlaşsamda mutsuzlaşıyorum. Yüzüm düşüyor, enerjim gidiyor, keyfim kaçıyor.

Senin tercihin böyle dediğin için açıklama yaptım. Yoldan geçen birine “efendim bir renk söyler misiniz?, -hmmmm, MAVİ!” Yani öyle attım kafadan içimden böyle geldi gibi değil. Ya da sayısal loto oynamak gibi değil.

Erkeklerin size ihtiyaç duymaması zorunuza gidiyor çünkü yumuşak doku organınızı kaldıran bizleriz (erkekler adına söylüyorum). Karşında böyle kadına ihtiyaç duymayan birini görüncede irkiliyorsun, iğreniyorsun, sinirleniyorsun. Çünkü sizin hemcinslerinize ihtiyacım yok. Bilinçaltın bunun sinyallerini verdiği için farkında olmadan bana karşı gard alıyorsun

En sevdiğin bayıldığın şarkıcıyı düşün. Şarkılarını dinlerken seni oradan alıyor oraya götürüyor her duygu halini yansıtan şarkıları var. Sesiyle, şarkılarıyla, tarzı ve görüntüsüyle şarkıcıdan çok etkilemiyorsun. Bir gün tv programına ya da farklı bir aplikasyonda konuk olarak gidiyor heyecanla açıp izlerken konu aşk üzerine konuşuluyor ve şöyle bir şaf duyuyorsun o şarkıcıdan “kadınlara ihtiyacım yok, zaten aşka da inanmıyorum. Millet birbirini kandırma peşinde..”, daha o adamın şarkılarını dinlemez twitterda o adama hashtage açıp linçlersin bile. Aynen ben de yaşadığın öfke sitem de böyle

Geçmiyor djdhd :(

20 li yaşlarda ben de öyleydim yani öyle düşünüyordum