Ulan 20 yaşına girdim daha elime erkek eli değmedi arkadaşım da çok yok napcaz biz jdlsndms?

Senin gibi birisiyle tanışmak isterdim bu zamanda bu kadar saf kız etrafta yok

Saf derken aptal anlamında değil temiz anlamında

Ne yazık ki

Uygun bir çevre olsa belki de o da yok ki her şey zulüm 🤣🤣 Misal dışarıda göz göze geliyoruz diyorum ulan şu bile ne kadar güzel bir şeyken sohbet etmek gezmek tozmak ne güzel olurdu. Her şey hayalde kalıyor..

Aynen adım atma olayı çok sıkıntı. Hem kendim atamıyorum hem de atan olmuyor. O kadar kötü bir döneme denk geldim ne okulda çevre yapabildim ne de yaşadığım yerde çevrem kaldı. İş hayatına atıldığımda artık anca çevrem olur gibi. Ama o kadar sıkıldım ki yalnızlıktan bekleyesim gelmiyor 🤣🤣 Doğru kişi dediğim insan keşke bir an önce karşıma çıksa acele olmasın ama erken olsun 🤣

Umarım umarım da işte başkalarının mutluluğuyla mutlu olmaya devam 🥲

Kendime uygun birini bulmayı bırak uygun olmayan birini bile bulamadım ki

Ama gençliğim hep yalnız geçti hiç sevgi ilgi değer görmedim o güzel duygudan heyecandan mahrum kaldım gençliğimin en güzel yılları yalnız geçti ilişkiler dair hiçbir deneyimim olmadı kendimi eksik hissediyorum

Umutsuz değilim zaten ama yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaşıyor ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık sessiz asosyal öz güvensiz biriyim hiç açılamadım hiçbir ortama giremiyorum sosyalleşemedim maalesef bu yaşıma kadar hiçbir kızla tanışamadım buluşamadım çıkamadım flört edemedim dış görünüş olarak da çekiciliğim yok kendimi yetersiz hissediyorum gençliğim yalnız geçti ve yalnız yaşlanacak gibiyim

Ben kendime güvenemiyorum kendimi çok yetersiz güçsüz zayıf başarısız görüyorum hayatım boyunca hep utangaç çekingen içime kapanık sessiz asosyal öz güvensiz pasif biri oldum hiç açılamadım kendimi aşamadım insanlarsan kaçtım hiçbir ortama giremiyorum sosyalleşemiyorum gençliğimi hep eve kapalı geçirdim senelerdir evden dışarı da çıkmıyorum iyice kendimi kapattım 35 yaşına kadar açılamadım bu yaştan sonra her şey zorlaştı hayata bir kere geliyoruz bir kere genç oluyoruz hayatın güzelliklerinden mahrum kalmak çok kötü hissettiriyor kendimi eksik hissediyorum aşk yaşayamadım o güzel duygudan heyecandan mahrum kaldım yaşıtlarım neler yaşadı ben daha hiçbir şey yaşayamadım çok duygusal hassas biriyim hemen herşeye üzülüyorum bu durumdayken mutlu olamıyorum hiçbir şey yaşayamadan yaşlanıyorum gençliğime dair yaşadığım hiç güzel bir günüm olmadı hiç anılarım yok hayatın dışında kalmış gibiyim

Kendimi hiç genç gibi hissedemedim gençliğimi de hiç yaşayamadım kendimi yaşlanmış hissediyorum hiç açılamadım kendimi aşamadım utangaçlığım çekingenliğim geçmedi hep içime kapanarak yaşadım insanlardan kaçtım kendimi geri çektim hiç adım atamadım hiçbir ortama giremedim hiçbir kızla tanışamadım buluşamadım çıkamadım flört edemedim bakan beğenen hoşlanan seven aşık olan da olmadı kendimi hiç değerli hissedemedim ilgi görmedim ergenlik ve gençlik dönemlerim hep yalnız geçti herkes o dönemlerde flört ediyor sevgili oluyor aşk yaşıyor sevgi ilgi değer görüyor ben herşeyden mahrum kaldım öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi zamanla kendimi daha da kapattım gençliğim böylece geçti gitti hiçbir şey yaşayamadım her şey içimde kaldı kendimi eksik kalmış hissediyorum hayata karşı da yetersiz güçsüz zayıf hissediyorum yaşım ilerledikçe kendime olan güvenim daha da azaldı bu yaşıma kadar başaramadım bu yaştan sonra hiç başaramam dışarı bile çıkamıyorum ilk adımı da atamıyorum olmuyor iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşlanıyorum

Dışarı çıkamıyorum utanıyorum çekiniyorum korkuyorum öz güvenim yok ne yapıyım gençliğimi istemeyerek eve kapalı geçirdim senelerdir evden dışarı çıkamıyorum kendimi hayata karşı güçsüz yetersiz hissediyorum hiç açılamadım yaşım ilerledikçe daha da utangaç oldum iyice içime kapandım özgürlüğümü yaşadığımı bile unuttum

Teşekkür ederim