Her durumda gülerim acıyla macıyla işim olmaz diyomusunuz?

Eskiden gülerdim, sonra gülemez oldum, sonra yine gülmeye başladım şimdi.

Ne zaman oldu bu değişim biliyor musunuz?

Bir insan görünce. Size üzücü bir hikaye anlatayım. Ben üniversiteye giderken her gün bir dilencinin metro önünde oturduğunu görürdüm. Her seferinde gördüm. Her seferinde adamı es geçtim. Adam her seferinde çok nazik bir tonla "Eğer elinizde varsa lütfen yardım edebilir misiniz? Param yok açım" derdi. Kendimce umursamadım, kesin dolu parası var insanları sömürüyor dedim. Hayat buna güzel dedim.

Sonra bir kaç kez daha etkileşimim oldu onla. İlginç şeylerdi ama çok uzatmayayım. Bir gün ben metroya giderken o adam yine ordaydı. Ve bir kadın parasını çaldı adamın. Bunun üzerine kahve döktü ve sonra parasını çalıp kaçtı dilenci arkadaşımızın.

Başka insanlarla beraber ben de oturdum ve izledim. Metro geliyordu ve gidecektim. Her günün derdine düşmüşüm. Neden okul zor, neden kız arkadaşım yok falan. Hayattan bıkmışım nedense. Arkamı döndüm de ne gördüm, adam ağlıyor. Hüngür hüngür ağlıyor. Sonra metro tam gelirken adam kendini metronun önüne attı.

Düşünsene. Adam öyle bir duruma gelmiş. İnsanlık ona tekme vurmuş ama adam her gün gülmeye çalışmış, insanlar yine ona vurmuş, yine vurmuş. Peki ya ben? Elimde bunca nimet varken neden mutsuzum? Neden üzülüyorum? Eften püften sebeplerden. Önümde bir cana kıyılırken ben ne yapıyordum? Hiçbir şey. O günden sonra o adama borcum olarak bildim. Mutlu olmam lazım. Ben mutlu olmalıyım. Ne olursa olsun, gülmeliyim. Ve çok şükür şu an mutluyum. Ha dertlerim yok mu? Var. Canımı sıkmıyor muyum? evet sıkıyorum. Ama sonunda gülüyorum. Mutluyum. O adamın yaşamak istediği bir hayatı ben bedavadan yaşıyorum. O zaman o hayatı sonuna kadar değerlendireceğim.

Herkes mutsuz olmak için yer ararken ben mutlu olmak için yer arıyorum.