İnsanın bir şeyler hissedip hislerinin özelinde hiçbir şey yapmak istememesi doğal mı?

Burada bana en korkutucu gelen şey sanırım bu itirafı yapmak oluyor. Eskiden ondan gerçekten hoşlandığım zamanlar daha kolaydı, çünkü ona doğrudan söylemek yerine davranışlarımla ufak ufak bir şeyleri belli etmeye çalışıyordum. Kafamda sonsuz kez prova yapmama rağmen karşısına geçip içinde "seviyorum" geçen cümleler kurmak çok garip ve yabancı hissettirecekmiş gibi geliyor. Ben senden hoşlanmıyorum, hiç hoşlanmadım falan demesi mesele değil, gerçekten değil, bu olsa olsa zaten bildiğim bir gerçeğin itiraf edilmesi olacak. Bunu demiş oluşumdan rahatsız olacağını, yanımda huzursuz hissedeceğini falan da sanmıyorum, olsa bile önemli değil. Zaten en başında onunla araya mesafe koymaya çalışan da bendim. Benim de duygularım aynıydı dediği senaryo sanırım en ilginci, ya da zoru, ne derim gerçekten bilmiyorum. Karşılık vermek istemezdim sanırım, ama ona karşılık vermemek mümkün mü hayal edemiyorum. Hala buluştuktan sonra eve geldiğimde kendi kendime onunla ilgili bir şeyler yazmak istiyorum, bu dürtü hiç geçmiyor. Dediğim gibi asla eskisi gibi hissetmiyorum, ama bu içimde kalan şey her neyse tam anlamıyla ona olan hislerimi sıfırlayamıyorum. Zaten en başında onunla konuşarak çözebilir miyim diye düşündüğüm ikilem de buydu. Yani diyorum ki benden hoşlanmadığını kesin bir dille söylerse en azından ona olan hislerim daha hafif ve çekilir bir boyuta taşınacak, daha da önemlisi artık geçmişe yönelik bir pişmanlığım kalmayacak, çünkü irademin kabiliyetinde olan şeyi yapmış olacağım. Ama diğer ihtimalde ne olur bilemiyorum.

Gerçekten bilmiyorum, ben çok sık bir şeyler yazıyorum, yani sadece onunla alakalı bir tepki olmayabilir. Hislerim konusunda ise tek emin olabildiğim eskisinden farklı olduğu. İlk başlarda çok garipti, böyle adını falan duyunca iştahım kesiliyordu (şaka yapmıyorum), şimdi sadece beni rahatsız ediyor. Ona karşı hiçbir şey hissetmiyorum demiyorum, bir şeyler var. Ama eskiden her anımı onunla geçirmek isterdim, artık ondan uzak kalmak istiyorum, çünkü bana iyi gelmiyor. Bazen instadan falan komik şeyler atıyor, atmasın istiyorum, instayı falan kapatmayı düşünüyorum uzak kalmak için. Artık bir şey hissetmediğimi iddia etmiyorum, sadece artık saf ve ilk günkü kadar olmadığını düşünüyorum, en azından öyle umuyorum. Tabi ki bir şeyler hissetmenin kusurlu bir yanı yok, iyi ki hissetmişim, sadece fazla uzadı gibi geliyor. Eskiden güzel geliyordu, canım canım her merhaba yazdığında heyecanlanıyordum, şimdi hepsi bir tramva gibi geliyor. Sadece kurtulmak istiyorum. O yüzden düşünmüştüm zaten onunla konuşmayı. Tabi yani öyle bir noktada ben de senden bir ara falan hoşlanıyordum dese yine yoklarım şansımı, peki şu an diye sorarım belki. Ama gerçekten önemli değil, yani hiç hoşlanmadım ve seni arkadaşım olarak görüyorum derse de okey. Sadece belirsizlik kalksın ve ben daha rahat bir şekilde unutayım istiyorum hepsi bu. Bilmiyorum doğru mu düşünüyorum?

Evet sanırım öyle yapacağım, çok teşekkür ederim yorumların için, iyi ki varsın.

Ahahaha hayır, ama bazı değişiklikler oldu. Bahar şenliğinde birisiyle tanıştım, çok hoşlandım. Aramızda fazla bir şey olmadı, olmasın da zaten, açıkçası pek birbirimize göre değildik. Ama o gün bir şeyler oldu, yeni tanıştığım bu kıza aşık oldum sandım (evet cidden öyle sandım lütfen dalga geçme). Yeni birisini sevebilecek olma düşüncesi, bu seninle konuştuğumuz kıza karşı hislerimi anlamsızlaştırdı bir anda, neredeyse tamamen çıktı aklımdan. Sanki anlık bir aydınlanma geldi, birisini gerçekten seversem eğer, o kızı ne kadar kolay unutabileceğimi gördüm. Tabiki ona karşı bir dönemler hissettiklerim anlamsız değil, sadece ben çok tecrübesizim onu düşündüm. Evet etrafımda birçok insan oldu ama gerçek anlamda kimseyle konuşmadım ya da sevgili olmadım. Sanki tecrübe kazandıkça sağlıklı duyguları sağlıksızlardan ayırt etmeyi öğreneceğim, ve ona dair nüks eden duygularım fazlası ile sağlıksızmış. Bunu anladığımda kafamda eski anlamını yitirdi. En azından şu an bir kez olsun yeniden sevmeye aç bir şekilde ayağa kalkabiliyorum, bunun için minnettarım. Ha belki bir gün yine itiraf ederim o mesele değil, sadece artık o benim için önemsizleşti. Ayrıca aklına geldiği ve sorduğun için çok teşekkür ederim, benim için çok anlamlı.