Benim gibi evli ama mutsuz olan kaç kişi var?

Bence karar vermem gerekiyor ama bende cesaret yok, bir de evliliğin konforundan vazgeçip yeni bir hayata atılma ya daha da mutsuz olursam dile beni korkutuyor

Bir düzen var. Ayrıca kadın olarak yanlız yaşama fikri korkutucu geliyor. Rahatsız eden çok olacak, kendimi sürekli nasıl koruyacağım , arkadaşlarım eşlerini sevgililerini kıskanacak, bunu kaldırabilir miyim, neden bitti diye sürekli soracaklar , herkese açıklama yapmak beni zorlamayacak mu diye çok korkuyorum açıkçası

Neden vicdan azabı olacak? Çocuk bar mı?

Bende çocuk olmadığı halde çok detay düşünüyorum. Sen babasın ekstra düşünmen gerekir. Kız çocuğu bir de ekstra sorumluluk. Eşinden ayrıldığında velayet ona verilir. Karının yeni görüşeceği adamlar iyi insan olur mu, kızına yan gözle bakar mı, başına iş gelir mi? Bunları da düşünmek zorundasın.

Ama ciddi bir karar vereceksin. Bu olasılıklara değer mi düşünmek zorundasın

Eşiniz ile mutsuz olma sebebinizi paylaştınız mı? Sizce ne eksik? Neden sarpa sardı? Bizim mesela çocuk olmadığı için sarpa sardı.

Bizim de görücü usulü. Böyle evlenip mutlu olan çok insan da var. Öyle kalıp yargılara girmeyin. ya da kendisine ailesine hiç uygun olmayan biri ile aşk evliliği yapıp bir seneyi bile doldurmadan boşanan da çok.

35 yaşındayım. 12 yıllık evliyim. Ben hiç sevmiyor değilim. Daha doğrusu eşe duyulacak bir sevgi mi bu emin değilim. Geçen gün yanlışlıkla baba dedim. İkimiz de kötü olduk. Ben istemediğim zorlamadığım sürece benle olmuyor. Ayrı yatıyor zaten. Üşüyorum bahanesi ile oturma odasında yatıyor. Adım evli gibi. Ne yapacağımı şaşırdım. Kötü bir insan da değil. Kötü bir alışkanlığı yok. Ekmeğinin peşinde. Ama çok asosyal. Bir tane bile arkadaşı yok. Bana benim tek arkadaşım sensin diyor ama bizim aramızda da bir arkadaşlık yok ki. Eve gelir eline telefonu alır, deli gibi reels izler. Açıkçası dışardan gelen ilgiyi engelleme konusunda bu ara kendimde evliliğimdeki boşluk yüzünden yeterince güçlü duramıyorum. Baya neyin içine düştüm düşüyorum ayırt edemiyorum. Doğrumla yanlışım karışmaya başladı. Aklım bulanıklaşıyor.

Bizde çocuk yok, cinsellik de sadece ben çok zorlayıp ağlayıp terletmekte tehdit edip kendimi yıpratınca oluyor. Sevilmediğimi düşündürüyor bu bana. Başkası da yok onu da biliyorum. Kalp krizi geçirdi, kendimi öyle teselli ediyorum. Bak seni istemiyor değil ama elinde değil diye. Ama ilacı var, doktoru kullanabilirsin bunu demiş. Biraz akıllı olsa haftada en az bir kere kendiliğinden yanaşsa içse ilacını ama yok. Kendimi zorla birini ilişkiye ikna için uğraşır pozisyonda buluyorum sürekli. İşin kötüsü ben dışardan ilgi alan biriyim. O kadar istenmeyecek tip olsam beğenen bakışları itirafları alıp durmam. Hep net bir şekilde sınır çizen insandım ben. Çok zorlanmaya başladım artık. Bırakmak konusunda tereddüt sebebim hasta bir adamı yarı yolda bırakma hissiyatı

Senin çocuğun var, onu düşünmeden karar alamazsın bunu unutma. Bilmem bence eşinin beğenmeyeceği bir tip değilim gibi geliyor; sevmediğini de düşünmüyorum. Ama kafamı karıştıran biri var eski iş yerimde. Ona sınır çekme konusunda bu ara çok zorlanmaya başladım. Bu yüzden onunla olmak için değil de dışardan gelen ilgiyi kesme konusunda isteksizleştiğim için bitirmeyi düşünüyorum

Keşke bende dağ başında olsaydım. Kadınlığımı yaşamayı eşimle istiyorum ben: sonuçta evliyim, sınır çekmeyi başarıyordum normalde. İlk kez başıma geldi bu kadarı. Adam çok ısrarcı. Bende ki boşluğu farkettipi için sanırım: çok üstüme geliyor, sürekli iltifatlar , buluşma istekleri, itiraflar. Gitmedim hiç birine , arkadaşız diyip geçiştiriyorum, normalde arkadaşız demeden defol git demem lazım. Her gelene defol diyordum buna da diyorum ama bir süre sonra gelince ilk normal arkadaş gibi konuşuyoruz, sonra bu yürümeye başlayınca fırçayı yiyip geri gidiyor. Saçma bir döngünün içindeyim

Yok ben salacağımı sanmıyorum. Yani direk in mi cin mi gördüğüm adama bile yok dedim: salmak yerine ayrılmayı tercih ederim

Ne diyorsun ya iyi ki iki cümle kurduk