Erkekler kendine güvenen kadınları sevmez mi?

Yanılıyorsun... İyi kariyer sahibi olanların hepsinin sevgilisi eşi illa olmuyor. Evliyken bile bu sebepten ayrılan insanlar olabiliyor. Erkekler kadının ondan üstün olmasını istemiyor, kaldıramıyor sanırım kljlkj

Her zaman değil. Bu örnekte insanlar var. O halde kariyerli kadın kendinden üstünle evlenmiyorsa apt*ldır senin dediğine göre jljlkj

Herkesin harcı değil ya senin gibiler azaldı. :d En doğrusunu yapıyorsun zaten. Kimsenin kimseye tenezzülü olmamalı. belirli sınır çizgileri olmalı :)

Bilmiyorum garip geliyor ama evet azaldı bence 😅

Neden?

Kesinlikle katılıyorum :)

Saygı olmayınca olmuyor evet. Saygı en önemli unsur kesinlikle...

Onu gerçekten en saf en güzel duygularımla sevdim. Hayatım boyunca hiçbir erkeği öyle sevmedim. Çok benimsedim , sevgimi fazla gösterdim. her şey fazlaydı yani... Hiçbir çıkarım olmadı, sadece onu o olduğu için sevdim... Ben ondan bana vermediği bir şey istemedim...3 yıldır benimleydi. 2 yıl harikaydı, muhteşemdi... Her gün ona daha fazla aşık oluyor, heyecanlanıyordum. Bu benim tanıdığım adam değil... son 1 senedir çok değişti. eskiden ilgiliydi, sevgisini gösterirdi. şimdi beni hiç sevmediğini hissediyorum. ve boşa mücadele ettiğimi... Ona güvenemiyorum artık. Her davranışından şüpheleniyorum, kıskanıyorum, sinirleniyorum. Bana hasta, kıskanç dedi. başka kadınlara iltifat etmesini istemiyorum , bu hoş bir davranış değil... Ben kısıtlayan ya da arkadaşlarına vs karışan biri değilim. elbet onunda kız kankası olur benimde erkek kankam olur. ama bazı sınırlar vardır. bunu aştı... sürekli benim sınırlarımı zorladı. çok sinirleniyorum çok.
Ondan nefret ediyorum. Ama içimdeki ufacık sevgi kırıntısıda ölmüyor... lanet olsun gerçekten nasıl bir çelişki neden böyleyim anlamıyorum... hakettiysem bana böyle davransın ama haketmedim. bana hasta kıskanç diyor. ya da apt*l apt*l susuyor. tek yaptığı şey apt*lca susmak ya da bağırmak. dayanamadım. sinirlenerek "hoşçakal" yazdım. sinirle yazdım ama hakediyor. cevapta yazmadı zaten. çünkü artık umurunda değilim. o meşgul , onun lanet zamanları değerli sadece... Dediğin gibi o apt*l egosu... ve benim ona lanet olası bağımlılığım...

Evet haklısın kendime eziyet ediyorum farkındayım... Yaa günlerce ağladığım zamanlar oldu evet. çok acı çektim. bazen 1 hafta , bazen 2 hafta, bazen 1 ay ayrı kaldık. çok üzüldüm günlerce ağladım. ama o bir şekilde beni kontrolüne almayı başardı. normal kontrole ya da birinin dediklerini yapacak cinsten biri değilim... Beni yönetiyor ve ben ona izin veriyorum. değişik apt*lca bir his... Hayatımın iplerini o aldı sanki farkettirmeden yönetiyor. farkında olsamda buna karşı koyamadım... benden daha baskın olmayı ve beni kendine çekmeyi başarıyor... ondan sıkılamıyorum, kopamıyorum... Tek güvendiğim insan hep oydu. Ona çok aşık oldum, çok bağlandım.
bağırdım çağırdım yine olmadı. anlamadı. hep o haklıydı, hep o iyiydi. bir insan her konuda haklı olamaz ki...
bak asla kız arkadaşlarına karışmam benlik değil. kıskanmamda. ben aşırı kıskanç değilim. evet sevdiğimi kıskanırım ama domuzda değilim. sadece belirli sınır aşılırsa kıskanırım. kız onunla flörtleşiyor o da izin veriyor. kadına iltifat ediyor. flörtleştiğini hissediyorum. başka kadınlara iltifat edecekse ben niye varım? kadınlara kızmıyorum , bunun davranışlarına kızıyorum. o öyle davranmalarına izin veriyor. benimde erkek arkadaşlarım var onlara asla sınırı aştırmam. aşarlarsa arkadaşlığımı kesiyorum zaten... ona saygım olduğundan...

başka erkekler aynı şekilde benimle flörtleşmeye kalktığında karşılık vermiyorum. ya da iltifat etmiyorum. kendide karşı zaten, diyor. yabancı olmasına rağmen başka erkeklere iltifat etmemi istemiyor. sonrada seni kıskanmıyorum diyor. bebek misin sen ya bu ne davranış... o da benim erkek kankalarıma karışmaz , sınırlarını aşmazlarsa. bir erkeğe iltifat etmemide istemez ya da flörtleşmemi...
ama kendi yapabilir değil mi? hahah hem ayranım dökülmesin hem yoğurdum ekşimesin... ne ala memleket...
bana güzelim demesinden bile tiksiniyorum artık... Her davranışından şüphe duyuyorum. her hareketine sinirleniyorum. ve kendimi sorguluyorum. ben gerçekten hasta ve kavgacı mıyım diye?
sınırlar sınırlar... bir erkekten bir şey beklemiyorum ki... tek istediğim gerçek sevgi sadakatti ondan.
artık sevmiyor , ilgilenmiyor. sinirim bozuluyor. Belki gün içinde mutsuzdur bir sorunu vardır diye iyi hissetmesi için güzel şeyler yazıyorum , ben ilgileniyorum. o yazmadı diye yazmamazlık yapmıyorum...
belki günlük hayat, belki iş, belki ailesinde, belki arkadaşlarıyla bir sorun olmuştur. belki gergindir, belki hastadır. bunu düşünerek konuşuyorum. herşeyi benimle paylaşabileceğini söylüyorum. benden uzaklaştığını , görünmez olduğumu hissediyorum... Ne yaparsam yapayım olmuyor ya. Benimle yaşasaydın bunlar olmazdı diyor. beni acele ettiren kendiydi. bende bunun için apt*lca acele edip çabalıyordum... Ama benim sorumluluklarım ve burada yapmam gerekenler var. meslek hayatımda ilerlemem lazım. bu yüzden onu hep erteledim ve bir süre oraya taşınamayacağımı söyledim... Bunun için bana tavır alıyor. ama benim için önemli olan kariyer... beni anlamadı, anlamayacakk. bana saygı duyuyordu evet bu konuda destekti. ama artık değil gibi. umursamıyor... Ben bir hayaletim , sanki hiç olmamış gibi... bu canımı yakıyor...

Bekledi zaten.3 sene beni bekledi. Hep destek oydu bana , hep güvendi. şimdi benim için az kaldı. sadece az bir zamana ihtiyacım vardı. Maddi desteğe ihtiyacım yok. Bu zamana kadar hep çabaladım ve kendim üniversiteye giderkende para kazandım. Annem ve babam öğretmen olmalarına rağmen 18 yaşımdan beri onlardan hiç para almadım , istemedim.
Ondan zaten hiç , istemedim istemem. Hep kendi ayaklarım üstünde durmak , başarmak , kimseye muhtaç olamdan kendi paramı kazanmak istedim. Bunun için çabalıyorum ve yapıyorumda.
Onu çok seviyorum. maddi olarak ondan bir şey istemedim. ona hiç para harcatmadım. O benim hayatım boyunca ilk güvendiğim , herşeyimi bütünüyle bilen , beni en iyi tanıyan adamdı. Beni bu hayatta en iyi tanıyan insan diyebilirim. o benim annem ve babamdan daha öteydi be...
ailem gibiydi. annem babam gibi değildi, farklıydı... Ben babama güvenmediğimi güveni onda güvendim... İlk güvendiğim erkek oydu yani...

nun sevgisine öyle açtım ki. başka bir erkek bana sevgi vermeye çalışınca mutlu olmuyorum ya da sevmiyorum, güvenmiyorum... ama onun yeri bende öyle başka ki... başarısızlıklarımda, başarılarımda, mutsuzluğumda, mutluluğumda , kararsızlığımda hep yanımdaydı... şimdi beni kendisiz bıraktı... beni onsuzluğa mahkum etti. Çok acı çekiyorum... ben ondan maddi destek değil, sadece hep aynı kalmasını istedim... beni görmemezlikten gelmesin istedim. benimle ilgilensin istedim. küçük çocuk gibi etrafında dolanıp ilgi istiyordum ama sadece onunkini... Ben ondan bana hep verdiği şeyi istedim. ben o ilk tanıdığım adamı arıyorum. beni 2 sene boyunca harika hissettiren adamı arıyorum, tekrar istiyorum...
Kendimde değilim evet , sıyırmanın aşamasındayım...
beni etkisi altına alıyor. nasıl yapıyor bilmiyorum ama yapıyor. ona bağımlı olduğumu bildiği hissettiği için... o en büyük destekçimdi zaten. her zaman her koşulda... beni dinlemekten asla sıkılmazdı. bana yol gösterirdi, destekti.
ama şimdi görmüyor. bağırıyorum duymuyor. sessiz kalıyorum duymuyor...
Nasıl çıkacağım bilmiyorum. deniyorum ama olmuyor... terk ediyorum ve o da terk ediyor. ama üzülen sadece ben oluyorum. sinirlerim çok yıprandı 1 senedir...3 senedir kopamıyorum...2 sene gerçekten harikaydı. ama son 1 yıldır anlam veremiyorum... psikolojimi , duygu ayarlarımı iyice bozdu... şimdi yine bitti. yine büyük ihtimalle kendimi suçlayıp 1 hafta boyunca sessizce sigaraya tekrar başlayacağım. ciğerlerim çürüyene kadar içip ağlayacağım. bir yandanda hayatımdaki şeylerde başarılı olmak için çabalacağım... Sanırım gerçekten ben ben değilim aklımı kaybettiriyor bana... İyiyim desemde hiç iyi değilim sadece kendimi kandırıyorum sanırım...

Evet farkında olmak beni öldürüyor ya. İnsan farkında olup bunu kendine neden yapıyor diyorum kendime. Sinirlerim bozuluyor. Sigara içen, sigara bağımlısı biri değilim. 18 19 yaşımda içiyordum. Bırakmıştım yıllar oldu. yıllar sonra ona kızdıkça içmeye devam ettim. her ayrıldığımızda içiyordum. sigaranın bana verdiği sersemliği seviyordum. 1 paketten fazla içiyordum. bazen 2 paket... O da sigara içmemi istemezdi. onu bile kontrol ediyordu hahha içmemelisin diye sert çıkıyordu, kendi zaten hiç içmiyor. onun kavgasını benimle yaptığı için 1 senedir onuda gizleyerek içtim evet...
sigara sinirimi alıyor beni uyuşturyuor gibi hissediyorum bilmiyorum. kokusunu, sigarayı vs bende sevmiyorum ama sinirim bozuluyor. belkide hiç içmem ya...

evet bitti...
adım falan atacak cesaret onda yok. benimde gücüm kalmadı... tek başıma mücadele etmekten yoruldum. bittiği yerden devam edemem... canım yanıyor ama ona tek bir söz demek içimden gelmiyor...

artık toparlanmam lazım. bir yerden başlamak lazım haklısın... dediklerin doğru.
deneyeceğim. tavsiyelerin için teşekkür ederim :)

Sağlıcakla kal ve gevezeliklerimi dinlediğin içinde teşekkür ederim. :)