Allah neden gönülden almaz?

Merhaba arkadaşlar bu aralar kafamı çok fazla meşgul eden bir konuyu sizinle paylaşmak istiyorum. 1 senedir hayatımda olan biri vardı fakat 10 gündür aramız bozuk ve net bir şekilde istemiyorum diyor. Sürekli gelgitli bir ilişki içindeydik ayrılır barisirdik. Yine ayrı olduğumuz bir dönemde tesadüfi arkadaşımla falciya gittik. Ortada fincan veya kartlar yoktu sadece yüzüme bakarak geçmişim hakkında çok şey bildi. Habercileri vardı kısacası. Bu sene gelgitli bir ilişki yasayacaksiniz ama o senin nasibin dedi. Kendimi buna pek inandirdigim soylenemez. Daha sonra baska bir arkadaşla yolda gördüğümüz habercileri olan farklı biriyle karşılaşıp oturduk. Yine aynı şekilde sadece bana baktı ne kahve ne kartlar. O da o senin nasibin kaderiniz bir yazılmış dedi. İkinci kez aynı şeyi duyunca ister istemez inanmaya başladım buna. Dediğim gibi şu an ayrıyız. Hep dua ediyorum Allah'ım nasibim degilse dilimden gönlümden dualarimdan al diye. Hep içimde bir ümit var ama dua etmemi devam ettirmek için. Onunla aramız her ne kadar kötü olursa olsun ümidimi kesmek istesem bile kesemiyorum. Hep aklımdan istemsizce su cümle geçiyor"Allah'tan ümit kesilmez". Kendimi garip hissediyorum ve yavaş yavaş gerçekten nasibim olduğuna inanmaya başlıyorum. Sizce ne yapmalıyım?