Sevilmeyi ne zaman unuttunuz?

Hiç tatmadım ki unutayım, insanın unutabilmesi için yaşaması, tatması lazım gelir. Beni sevdiğini söyleyenlerin sevgisine de ikna olamıyorum, hissedemiyorum, bir yanım bağlanmaktan, bağ kurmaktan korkuyor, halbuki sevmeyi seven bir yanım da var. Şuna da inanıyorum, sevgiye aç olanlar, sevilmeye hasret, sevildikleri ve şefkat gördükleri vakit aç oldukları için kana kana içiyorlar o duyguyu aldıklarında, sevgiye aç olanlar herkesten ziyade güzel seviyor bence. Sevdim, çok sevdim, en çok seven de ben oldum lakin sevdiğim kadar sevilmedim. Saygısızlığa, ikiyüzlülüğe sevgi diyenler var ki böylelerinin sevgisi yerle bir olsun. Şuna da inanıyorum, hayvanlar daha hakiki seviyor, geçenlerde de şunu düşündüm; zamanında toyluk zamanlarımda düşmana sarılmıştım yalnızlık duygumdan ötürü lakin hayvan fobim olmasaydı da hayvana sığınsaydım, belki o vakit sevilmeyi de tadardım, zira insanlardan umudum yok, en yakınlarımdan dahi, hepsini içten içe terkettim, yolları açık olsun.