Hoşlandığım kız bana ilgi duymuyor. Sizinle ilgilenmeyen bir kadının ilgisini çekmek mümkün müdür?

Fikri değişmez mi yani? Deli gibi aşığım ama hayatın gerçeklerinin de farkındayım. Gerçekler içimi acıtıyor kabullenemiyorum. Ondan aklımı alıp başkasına odaklanamıyorum. Kimseyi onun yüzünden hayatıma alamıyorum

Şimdi şöyle sabahları karşılaşıyoruz sadece. Sadece günaydın kolay gelsin diyor yıllardan beri. İlk zamanlar ismimi dahi söylemezdi. Sonra bir gün bana işi düşünce adımla çağırdı bana. Ama kolay kolay söylemiyor bana adımı. Kargosu falan gelince işyerine ben ilgileniyorum. Normalde başkaları götürüyor ama ben onu görebilmek için bu işi kimseye bırakmıyorum. Gördüğüm yerde kapısını falan açıyorum. Teşekkür ediyor. Sohbet edemiyoruz birkaç defa açmaya çalıştım ama başaramadım başkası falan gelmişti odaya. Odası var sabah odasında yalnız hep akşama kadar. Daha doğrusu makamı orası. Ben de oraların temizliğinden sorumluyum.

Babam ve abim bile o sana bakmaz diyorlar. O insan yargılayan birisi kendi gibi meslekten biriyle evlenir diyorlar. Dediklerine o kadar incindim ki eve barka girmek istemiyorum. Belki de haklılar. Hatta bence de haklılar ama içimdeki umudu öldüremiyorum yok edemiyorum. Hep bir beklenti var. Olmayacağını bilsem de hep acaba diyor kalbim aklım. Açılmaya da cesaretim yok akıbetimin ne olacağını bilemediğimden.