Hayat, yaşamak bu mu?

13 yaşıma kadar mutlu hayalleri olan hayat dolu bir kız çocuğuydum. Ta ki hayatımı cehenneme döndüren olayı yaşayana kadar. 2 kişinin istismarına maruz kaldım. Çektiğim fiziksel acıyı gram umursamıyorum ama ruhsal olarak her gün dirilip tekrar tekrar saniye saniye ölüyorum. 7 kez ölümü denedim yapamadım. Yıllarca kendime zarar verdim aylarca kan kustum bu psikolojiden çıkmak için her pisliği denedim bir an olsun gitmedi aklımdan. Gerekli desteği alamadım. Şikayet ettim serbest bırakıldılar. Bana bunu yapanlar ailesi ile musmutlu yaşarlarken benim içimdeki 13 yaşındaki kız çocuğu canlı canlı yakılıyor. Göğüs kafesim daralıyor. Kriz geçirip geçirip sakinleşiyorum. Gecenin bilmem kaçında sokağa çıkıp bağıra bağıra ağlıyorum. Ağladıkça ciğerlerim yanıyor. Ciğerlerim yandıkça kan kusuyorum. Bu halime bir tek annem üzülüyor. Onun da yükünü taşıyorum. Şehir değiştirmek, tedavi görmek, ilaç kullanmak hepsi yalan hiç bir şeyin geçirdiği yok. Ölmeyi de beceremiyorum, yaşamayı da. Hayat, insanlar neden bu kadar acımasız?
Hayat, yaşamak bu mu?
Cevapla